---

Παρευρέθηκα στο μονοδιάστατο <<Η Λέξη Πρόοδος Στο Στόμα Της Μητέρας Μου Ηχούσε Πολύ Φάλτσα>> σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Ένα έργο του Ματέι Βίζνεικ που θίγει τις ολέθριες συνέπειες του πολέμου αλλά και την αγωνία των γονιών να βρουν τα απομεινάρια του νεκρού παιδιού τους, με περισσότερη φλυαρία από όση χρειαζόταν.

Ο Τάσος Λέκκας στέκεται αντάξιος των περιστάσεων, σε έναν ρόλο που απαιτεί από τον ηθοποιό τόσο την ενεργοποίηση της παιδικότητας του όσο και την κινητική ευελιξία. Η Μανία Παπαδημητρίου έχει την σωστή εκφραστικότητα στον ρόλο της Μητέρας όσον αφορά το πρόσωπο της αλλά αυτό δεν αποτυπώνεται στον άχρωμο πολλές φορές τρόπο ομιλίας της. Αντιθέτως στον ρόλο της τσατσάς αποδίδει άριστα, χρησιμοποιώντας τον απαραίτητο κυνισμό και ερωτισμό. Ο Αλέξανδρος Βάρθης σε όλους τους ρόλους που ερμηνεύει στην παράσταση καταφέρνει να αναδείξει μέσα από την υπερβολή τόσο στον τόνο της φωνής του όσο και στην κινησιολογία του ένα πρωτότυπο κωμικό στοιχείο. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος παρουσιάζεται στον ρόλο του Πατέρα σκυθρωπός, με ένα ίχνος ελπίδας στο βλέμμα του, χρησιμοποιώντας μια εσωτερικότητα που ταιριάζει στον χαρακτήρα που υποδύεται. Η Ισιδώρα Δωροπούλου είναι αληθινή στον ρόλο της πόρνης πράγμα το οποίο το καταφέρνει αξιοποιώντας σε μεγάλο βαθμό το βλέμμα της και την κινησιολογία της. Επίσης υποδύεται πολύ ωραία την καρικατούρα της γριάς.

Το σκηνικό (Μυρτώ Σταμπούλου) είναι φτωχό και απλοϊκό και τα κοστούμια (Ειρήνη Γεωργακίλα) πρόχειρα πράγμα το οποίο αποπροσανατολίζει τον θεατή.

Η σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου δεν καταφέρνει να αναδείξει το έργο. Η προσέγγιση της είναι μονότονη πράγμα το οποίο φαίνεται πολλές φορές από την έλλειψη εντάσεων σε σημεία που είναι απαραίτητες.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια παράσταση όπου οι καλές ερμηνείες δεν καταφέρνουν να διασωθούν από την ανεπαρκή σκηνοθεσία και το φτωχό σκηνικό.

Παίζουν: Αλέξανδρος Βάρθης, Ισιδώρα Δωροπούλου, Τάσος Λέκκας, Μάνια Παπαδημητρίου, Δημήτρης Πετρόπουλος