«Το True West είναι το αμερικάνικο όνειρο και όχι μόνο. Είναι η διαρκή αναζήτηση της ευτυχίας, είναι αυτό που θέλουμε και δεν έχουμε. Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε μια ουτοπία είτε αυτή είναι η απόλυτη επιτυχία είτε η σύνδεση με το παρελθόν και τις ρίζες. Όλοι ψάχνουν κάτι αυθεντικό, κάτι από το οποίο να μπορούν να πιαστούν.» δηλώνει η Έλενα Καρακούλη, σκηνοθέτιδα της παράστασης, όσον αφορά το τίτλου του έργου «True West» (news247.gr, Συνέντευξη: NEWSROOM).

Δύο αδέρφια συναντιούνται συμπτωματικά στο σπίτι της αυστηρής μητέρας τους επ αφορμή ενός ταξιδιού που θα πάει η τελευταία στην Αλάσκα. Ο Λη, ο μεγάλος αδελφός, είναι ένας άεργος κατά βάση ανθρώπος και μοναχικός διαρρήκτης. Αντίθετα, ο Όστιν, ο μικρός αδελφός έχει επιλέξει έναν πιο συμβατικό τροπό ζωής, όντας οικογενειάρχης και συγγραφέας σεναρίων ταινιών. Στο σπίτι αυτό όπου από το κάθετι αναδύεται μια παιδική ανάμνηση και ελπίδα, τα δύο αδέλφια πολέμωντας το ένα το άλλο, προσπάθουν να ξορκίσουν τους δαίμονες τους και να ξεφύγουν από έναν τρόπο ζωής που πλέον δεν τους ικανοποιεί. Η ένταση κορυφώνεται με την εμφανίση του Σολ, παραγωγού από το Χόλιγουντ, ο οποίος θα οδηγήσει στην αντιστροφή των ρόλων των δύο ηρώων, πράγμα το οποίο είναι προάγγελος της κατάρρευσης τους.

Το άλλοτε άγριο και άλλοτε ελαφρώς φλύαρο «True West» του Σαμ Σέπαρντ θέτει ερωτήματα σχετικά με τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο αδέρφια όταν οι γονείς είναι απόντες από το «μάθημα» της αγάπης και της στοργής, και όταν η κοινωνία δεν προσφέρει δυνατότητα για ελπίδα και όνειρα. Μια σχέση γεμάτη μίσος, ζήλια και έριδες, μέσα στην οποία κανείς δεν είναι ευτυχισμένος και από την οποία κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει. Μια σχέση απόλυτα οικεία, αλλά και τυπική ταυτόχρονα, που θυμίζει ναρκωτικό: στην αρχή προσφέρει μια αίσθηση πρόσκαιρης ξεγνοιασιάς και παιδικότητας, ενώ σε μεγαλύτερες δόσεις μπορεί να γίνει θανάσιμη. Οι δύο ήρωες που εξετάζονται στο συγκεκριμένο έργο αλληλοσυμπληρώνονται όντες τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, κατορθώνοντας να φτάσουν το ανώτατο επίπεδο επικοινωνίας, πίσω από το οποίο βέβαια κρύβεται μια αυτοκαταστροφική αγριότητα.

Ο Νίκος Ψαρράς και ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, διατηρώντας στο νου τους τα στοιχεία αυτής της περίπλοκης συναισθηματικά σχέσης, ανταποκρίνονται άψογα στα καθήκοντά τους, επιδεικνύοντας εξαιρετική χημεία. Ειδικότερα, ο Νίκος Ψαρράς (Λη) δημιουργεί έναν άνθρωπο φαινομενικά ελεύθερο από υποχρεώσεις και καθωσπρεπισμούς, που όμως είναι βαθιά στιγματισμένος από την απογοήτευση που προκαλεί στους γύρω του, και κυρίως στη μητέρα του, που τον θεωρεί άεργο και ανίκανο για οτιδήποτε καλό. Ο Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης (Όστιν) παρουσιάζει αρχικά έναν άνθρωπο συντηρητικό, ντροπαλό, συγκρατημένο και παγιδευμένο στο πρότυπο του καλού παιδιού, που όμως μετά την εκρηκτική αλληλεπίδραση με τον αδελφό του μεταμορφώνεται σε εξαγριωμένο κτήνος, ξεπερνώντας τα όρια της λογικής αλλά και της καταπίεσης που ένιωθε. Ο Νέστορας Κοψιδάς (Σολ) ενσαρκώνει τον αινιγματικό παραγωγό με ενδιαφέρουσα κινησιολογία και επιδεικνύει άνεση και υποκριτική ευελιξία. Η Αλεξάνδρα Παντελάκη συνθέτει το πορτρέτο μιας αδιάφορης και αυστηρής μητέρας, βυθισμένης στη θλίψη από τότε που την εγκατέλειψε ο άντρας της.

Σε ένα φθαρμένο από τον χρόνο, σχετικά απομονωμένο αλλά τακτοποιημένο σπίτι – δίπλα από το οποίο υπάρχει ένα μικρό κομμάτι ερήμου (στο οποίο βρίσκεται ο πατέρας) – εκτυλίσσεται όλη η δράση του έργου. Η country σκηνογραφία του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη αγκαλιάζει όμορφα τόσο τις προθέσεις του συγγραφέα όσο και της σκηνοθέτιδας. Σημαντική στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας είναι και η μουσική, το ύφος της οποίας αλλάζει αρμονικά κατά τη διάρκεια της παράστασης, πάντα σε συμφωνία με τα νοήματα του κειμένου.

Η ανάγνωση της Έλενας Καρακούλη έχει αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες, οι οποίες όμως πολλές φορές μένουν μετέωρες. Σκηνοθετικά ευρήματα αποτελούν κυρίως οι σκηνές στις οποίες τα δύο αδέλφια παίρνουν το μικρόφωνο για να μιλήσουν για τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας που τα έχουν στιγματίσει, ενώ πίσω από το τζάμι κάθεται η μητέρα τους με ένα τσιγάρο, παρακολουθώντας τα να κομματιάζονται ψυχικά. Εξίσου έντονη είναι και η τελευταία σκηνή, στην οποία πατέρας και μητέρα παρακολουθούν, πενθώντας, τον αλληλοσπαραγμό των παιδιών τους. Παρ’ όλ’ αυτά η παράσταση έχει προβλήματα όσον αφορά τον ρυθμό αλλά και σημεία στα οποία το κείμενο γίνεται φλύαρο. Με άλλα λόγια ενώ φαίνεται ότι έχει μελετήσει επί της ουσίας το κείμενο από τις παραπάνω έξυπνες σκηνοθετικές τοποθετήσεις, δεν καταφέρνει να διατηρήσει σε όλη την διάρκεια της παράστασης το ενδιαφέρον του θεατή.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια παράσταση στην οποία οι εξαιρετικές ερμηνείες των συντελεστών (με τους Νίκο Ψαρρά και Μάρκο Παπαδοκωνσταντάκη να κάνουν κατάθεση ψυχής) πλαισιωμένες από ένα όμορφο σκηνικό (Κωνσταντίνος Σκουρλέτης) και μια σκηνοθεσία γεμάτη ωραίες αλλά ασύνδετες πολλές φορές ιδέες μας παραδίδουν μια παράσταση που αν και σε σημεία γίνεται μονότονη, κρατάει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον του θεατή.

Πηγή φωτογραφιών: https://kulturosupa.gr/, https://www.newsbomb.gr/, https://www.athinorama.gr/

Πληροφορίες παράστασης: True West του Σαμ Σέπαρντ, σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη στο Θέατρο Χώρα