«Η αγωνία του ανθρώπου για το αναπόφευκτο τέλος της ζωής είναι οικουμενική και ασταμάτητη. Άλλοι αυτήν την αγωνία επιτρέπουν να τους ρουφήξει, άλλοι πάλι παίζουν μαζί της και της χαμογελούν. Αυτό είναι που με συνεπήρε, που με συγκίνησε στο συγκεκριμένο έργο, το γεγονός δηλαδή ότι οι Ήρωες, 3 άντρες στη δύση της ζωής τους όχι μόνο δεν τo βάζουν κάτω, αλλά συνεχίζουν να κάνουν σχέδια και να ονειρεύονται όπως τα μικρά παιδιά!» δηλώνει ο Δημήτρης Μυλωνάς, σκηνοθέτης της παράστασης, όσον αφορά τα στοιχεία που επέλεξε να φωτίσει στο συγκεκριμένο έργο (parapolitika.gr, Συνέντευξη: Μαριάνθη Κουνιά).

Τρεις βετεράνοι στρατιωτικοί, σε μια προσπάθεια να ξεπεράσουν την καταβεβλημένη υλική τους υπόσταση και την απέραντη μονοτονία που βιώνουν κλεισμένοι στο γηροκομείο, σχεδιάζουν την απόδρασή τους με σκοπό να ξαναβγούν στον έξω κόσμο. Μια απόδραση από τα πάθη του παρελθόντος, τις ανοιχτές πληγές, τις τύψεις και τους ανεκπλήρωτους έρωτες που στοιχειώνουν αυτούς τους τρεις φτασμένους πλέον ανθρώπους. Ένα έργο όπου τα όνειρα των ηρώων ίσως λειτουργούν ως φυγόκεντρη δύναμη, οδηγώντας τους ήρωες σε ένα λυτρωτικό τέλος, στο οποίο θα συντροφεύουν ο ένας τον άλλον.

Οι αυθεντικοί «Ήρωες» του Gerald Sibleyras, μέσα από ένα χάσιμο και μια παιδική απελπισία, μας θέτουν ερωτήματα σχετικά με το αμείλικτο αδιέξοδο του θανάτου και τη μοναξιά τριών ανθρώπων, που η ηλικία δεν τους αφήνει πλέον περιθώριο για αισιόδοξα συναισθήματα. Με προορισμό μια κορυφή γεμάτη λεύκες, οι τρεις ήρωες είναι πεπεισμένοι ότι θα καταφέρουν να σπάσουν τη μονοτονία και να απαλλαγούν από τα δεσμά του παρελθόντος, τα οποία τους ταλανίζουν τόσο βάναυσα. Ένα ταξίδι προς το φως και την ελευθερία ή μια βαθιά λυτρωτική, ομαδική απόπειρα αυτοκτονίας;

Οι ερμηνείες – παρά τις ελαφριές σωματικές δυσλειτουργίες που αντιμετωπίζουν κυρίως ο Χρήστος Βαλαβανίδης και ο Κώστας Αρζόγλου, οι οποίες βέβαια αναπληρώνονται σε μεγάλο βαθμό από την πολυετή εμπειρία – κατορθώνουν να δημιουργήσουν μια παράσταση με πολύ καλά δομημένο συναισθηματικό υπόβαθρο. Πιο συγκεκριμένα, ο Χρήστος Βαλαβανίδης κάνοντας χρήση ενός συγκαταβατικού και νοσταλγικού τόνου, ενσαρκώνει μια άκρως ρομαντική και φιλοσοφημένη φιγούρα. Ο Πάνος Σκουρολιάκος κατανοώντας την δειλία και τις υπέρμετρες φοβίες του χαρακτήρα που καλείται να ερμηνεύσει, συνθέτει το πορτρέτο ενός άνδρα πληγωμένου, φυγόπονου και ονειροπόλου που έχει ανάγκη τις θεμελιώδεις έννοιες της φίλιας και της συντροφικότητας. Αποκάλυψη αποτελεί ο Κώστας Αρζόγλου, ο οποίος ερμηνεύει τον ρόλο του με ένα αφοπλιστικά κωμικό χάσιμο το οποίο υποστηρίζει άριστα και το αίσθημα της απώλειας στο οποίο καλείται να εντρυφήσει στην συνέχεια όταν μαθαίνει για τον θάνατο της αδελφής του.

Η σκηνογραφία θυμίζοντας μια παρακμασμένη γκρίζα ταράτσα καθώς και τα κοστούμια σε λευκές αποχρώσεις (Γιώργος Λιντζέρης), προσφέρουν στον θεατή μια αίσθηση κομψότητας και αθωότητας.

Η ανάγνωση του Δημήτρη Μυλωνά φωτίζει ιδιαίτερα την παιδικότητα των τριών ηρώων, καθώς και την απόγνωση που αισθάνονται γυρίζοντας πίσω στις στιγμές ευτυχίας και δόξας που βίωσαν, αλλά πλέον είναι αδύνατο ακόμα και να τις ανακαλέσουν στη μνήμη τους. Παράλληλα, εστιάζει στο στοιχείο του ονείρου και στο πόσο ελπιδοφόρο και ζωογόνο μπορεί να γίνει σε καταστάσεις ψυχολογικού και υλικού εγκλεισμού. Συγκλονιστική στιγμή της παράστασης αποτελεί η τελευταία σκηνή, στην οποία ο Χρήστος Βαλαβανίδης, κοιτάζοντας μπροστά και χαμογελώντας ανακουφισμένος, κλείνει με τη φράση «και εγώ τις βλέπω!» (απευθυνόμενος στις λεύκες), καθώς ένα ψυχρό, λευκό φως που αργοσβήνει δημιουργεί τρεις σκοτεινές, λυτρωμένες φιγούρες.

Συμπερασματικά, οι ουσιαστικές ερμηνείες και η εύστοχη σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά δημιουργούν μια παράσταση που αφήνει στον θεατή μια εξαιρετικά έντονη θεατρική “επίγευση”.

Πηγή φωτογραφιών: more.com

Πληροφορίες παράστασης: Ήρωες του Gerald Sibleyras, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά στο «Από Μηχανής» Θέατρο