«Για μένα η ομορφιά αυτών των συγκεκριμένων ηρώων είναι πως είναι ελεεινοί, δεν αντιμετωπίζουν κανένα ηθικό δίλημμα, όλα είναι προσχηματικά, ακόμη και το ξεπουλημένο συναίσθημά τους απέναντι στα πιο ιερά πράγματα όπως η οικογένεια ή η ερωτική σύντροφος. Είναι δυο άνθρωποι που σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν πρότυπα, παρά μόνο αρνητικά και ακριβώς αυτό είναι που θέλω να παρουσιάσω σκηνοθετικά, κάτι που φαντάζομαι ήταν η απόλυτη πρόθεση του Κεχαΐδη.» δηλώνει ο Αλέξανδρος Ρήγας, σκηνοθέτης της παράστασης όσον αφορά το αν στο έργο αναδεικνύει αρετές (eleftheriaonline.gr, Συνέντευξη: Κωνσταντίνα Δρακουλάκου).

Ο Φώντας (ένας τεμπέλης που φιλοδοξεί να γίνει μεγάλος και τρανός) και ο Κόλιας (ένας λαχειοπώλης με αντιστασιακό παρελθόν), δύο άκρως λαϊκοί και αυθεντικοί «τύποι», που είναι φίλοι και κουνιάδοι, απολαμβάνουν τη μόνιμη και αξεπέραστη για αυτούς ασχολία — το τάβλι — μπαίνουν σε συζήτηση για τη νέα μπίζνα του Φώντα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συζήτησης, τα στόματα ανοίγουν, και οι αλήθειες που είχαν κρυφτεί σε ένα ξεχασμένο συρτάρι της ψυχής βγαίνουν στην επιφάνεια, όπως ένα κοπάδι ψαριών που ξεπετιέται ορμητικά από τη θάλασσα. Σύντομα, η ένταση θα εξαφανιστεί, και αυτές οι δύο φιγούρες θα οδηγηθούν και πάλι, απόλυτα ανακουφισμένοι, σε μια ατέρμονη ηθική κατρακύλα, με την ψευδαίσθηση ότι στοχεύουν στην κορυφή.

Το αποκομμένο από τη σύγχρονη πραγματικότητα έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη, «Το Τάβλι», θέλει να μας ταρακουνήσει και να μας θυμίσει πόσα τέρατα ξεπηδούν από την απελπισία των ανθρώπων, πόσο κυνικός και ωφελιμιστής μπορεί να γίνει ο άνθρωπος μπροστά στο συμφέρον, αλλά και να θίξει μια εποχή στην οποία όλα αυτά τα σχέδια χαρακτηρίζονταν από «αγαθές» προθέσεις. Ουσιαστικά, μέσα από την παρακμή των δύο χαρακτήρων, ο Δημήτρης Κεχαΐδης θέλει να τονίσει τον ζωτικής σημασίας ρόλο που παίζει στην εξίσωση της ζωής ο παράγοντας της επιβίωσης, αλλά και τον βαθμό στον οποίο αυτός επηρεάζει σε καταστάσεις εξαθλίωσης, συνοδευόμενης από υπέρμετρη φιλοδοξία. Παρόλο που το κείμενο είναι πλούσιο σε νοήματα, η έλλειψη εκσυγχρονισμού του δεν το καθιστά δελεαστικό για ένα νεότερο κοινό, το οποίο, βλέποντας την παράσταση, δεν ταυτίζεται με τις καταστάσεις που παρουσιάζει.

Ο Αλέξανδρος Ρήγας στον ρόλο του Κόλια σκιαγραφεί έναν άνδρα που έχει επιλέξει να επαναπαυτεί στην εποχή μιας περασμένης δόξας και ευτυχίας, αγνοώντας τον πλέον ξεπεσμένο ηθικά εαυτό του. Μια ερμηνεία στην οποία βγαίνει όλη η παραίτηση απέναντι στην προοπτική ενός καλύτερου κόσμου, πεποίθηση την οποία αντικαθιστά η προοπτική για ένα πιο πλούσιο αλλά κενό συναισθηματικά εαυτό. Ο Αντώνης Κρόμπας ερμηνεύει τον ρόλο του Φώντα φέροντας όλη την απελπισία του ανθρώπου που βρίσκεται στον πάτο, ενώ καταφέρνει να μας δώσει και την εικόνα ενός σάπιου κοινωνικά άνδρα που το μόνο που θέλει είναι τα λέφτα και η εξουσία που στερήθηκε όντας ένας άεργος οραματιστής.

Η λιτή σκηνογραφία της Λίας Ασβεστά δημιουργεί στον θεατή την εικόνα ενός παλιού λαϊκού μικρού σπιτιού.

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα κατορθώνει να αποδώσει σαφώς, αλλά κάπως μονότονα, τα νοήματα του κειμένου — ίσως θα βοηθούσε η καλύτερη κατανομή των εντάσεων — με αποτέλεσμα η παράσταση να μην κρατά σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον του θεατή, εκτός από τις στιγμές όπου οι τόνοι ανεβαίνουν. Έξυπνο είναι το γεγονός ότι τονίζεται το στοιχείο της καθημερινότητας στην αρχή και στο κλείσιμο της παράστασης, καθώς και η χρήση των κόκκινων φωτισμών, που προσδίδουν το στοιχείο του κινδύνου.

Συμπερασματικά, οι εξαιρετικές ερμηνείες του Αντώνη Κρόμπα και του Αλέξανδρου Ρήγα, σε συνδυασμό με τις δυνατές στιγμές έντασης, σώζουν την παράσταση από τη μονοτονία της σκηνοθεσίας.

Πηγή φωτογραφιών: theatromania.gr

Πληροφορίες παράστασης: Το Τάβλι του Δημήτρη Κεχαΐδη, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Ρήγα στο «Από Μηχανής» Θέατρο