«Για μένα υπήρχε μια πολύ βασική ανάγκη. Ήθελα να υπάρχει ένα έργο με έναν βασικό χαρακτήρα, ανοιχτά γκέι, ο οποίος θα έφερε μεν το τραύμα, που φέρουμε όλοι οι άνθρωποι που πρέπει να μοιραστούμε αυτό το βίωμα στην κοινωνία, ο οποίος όμως δε θα είχε να αντιμετωπίσει φαντάσματα ως προς την έκφραση της σεξουαλικότητάς του.» δηλώνει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, συγγραφέας του έργου, σχετικά με το νέο του έργο (avmag.gr, Συνέντευξη: Βασίλης Θανόπουλος).

Μια Κυριακή, λίγες μέρες πριν από τα τεσσαρακοστά πέμπτα του γενέθλια, ο Μιχάλης θα δεχτεί τέσσερις καθοριστικές για την ζωή του επισκέψεις. Η μητέρα του, η κολλητή του, ο πρώην του και ένα 20χρονο αγόρι ως ραντεβού για ευκαιριακό σεξ θα αποτελέσουν αφορμή για να αναθεωρήσει κάποιες από τις επιλογές του, να επιδιώξει την συντροφιά των άλλων και να κατανοήσει την αιτία της μοναξιάς του. Κατά πόσο η εσωτερική παιδικότητα μπορεί να παρατείνει την αναπόφευκτη ενηλικίωση και πόσο αφυπνιστική μπορεί να είναι η τελευταία όσον αφορά τη συνειδητοποίηση της δυστυχίας;

Το γλυκόπικρο «Blue Train» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, μας παρουσιάζει έναν 44χρονο γκέι άνδρα ο οποίος αρνείται πεισματικά να αφήσει πίσω του το πάρτι και την ανεμελιά της περασμένης του νεότητας· έναν άνθρωπο που παλεύει κόντρα στην αμείλικτη πραγματικότητα να διατηρήσει μια παιδικότητα σε μια κοινωνία ενηλίκων. Με καθημερινή γραφή, χιούμορ και μερικά κλισέ, το κείμενο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου αποδίδει με τρυφερότητα τον εγκλωβισμό ενός ανθρώπου στα ανεκπλήρωτα όνειρα ενός διαμαρτυρόμενου νεανικού εαυτού, την αναζήτηση της ασφάλειας και της ευτυχίας σε μια σχέση και τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων με τους γύρω του.

Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, στον κεντρικό ρόλο του Μιχάλη, χρησιμοποιώντας την κατάλληλη κινησιολογία δημιουργεί έναν άνδρα εξωτερικά άνετο, αλλά εσωτερικά βαθιά απογοητευμένο από την αδιάφορη ζωή του μέχρι τώρα. Έναν άνθρωπο που περιφρονεί πολλές φορές την αγάπη και την στήριξη των γύρω του, στο πλαίσιο της προσπάθειας μιας εφηβικής επανάστασης με βασικό αίτημα την ανεξαρτησία. Η Αναστασία Στυλιανίδη, στον ρόλο της Λού, συνθέτει μια χειμαρρώδη και αυθόρμητη φιγούρα, εγκλωβισμένη σε μια έντονα συγκρουσιακή σχέση με την κόρη της και μια εργασία που δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες που είχε όσον αφορά τις επαγγελματικές της φιλοδοξίες. Ο Γιώργος Μπένος, ως Γιάννης, περνώντας από την εγκράτεια στη στοργή, συνθέτει έναν εσωστρεφή χαρακτήρα που αναζητά την ασφάλεια στις σχέσεις, αφιερώνοντας τους όλη του την φροντίδα. Ο Γιάννης Τσουμαράκης εμφανίζεται με χιούμορ και φυσικότητα στον ρόλο του νεαρού Πάνου, ενός πιτσιρικά που βρίσκει την ευχαρίστηση σε ευκαιριακές ερωτικές εμπειρίες, αναλογιζόμενος πως έχει μια ολόκληρη ζωή για να επιδιώξει την σταθερότητα μιας σχέσης. Φυσικά, ξεχωρίζει η Μαρία Αλιφέρη, η οποία αποτυπώνει με εξαιρετική ακρίβεια την φιγούρα της συντηρητικής ελληνίδας μάνας, της οποίας η έγνοια για τον γιο της δεν σταματάει ποτέ. Μια ερμηνεία, στην οποία ο χαρακτήρας της απογυμνώνεται σιγά σιγά από τον συντηρητισμό, αφήνοντας στο τέλος να φανεί η διαυγής όψη της ανιδιοτελούς αγάπης.

Το λιτό και κομψό σκηνικό της Ηλένιας Δουλαδίρη, διαμορφωμένο τόσο ως ένα μοντέρνο loft όσο και ως club, μας προσφέρει μια πλούσια εικόνα, η οποία υποστηρίζεται άριστα, αφενός από τους ζωηρούς φωτισμούς της Ζωής Μολυβδά – Φαμέλη και αφετέρου από τις μουσικές επιλογές.

Ο Γιώργος Σουλεϊμάν, βαδίζοντας στα μονοπάτια της τρυφερότητας και της αναβλύζουσας νεανικής ενέργειας των χαρακτήρων του έργου, αφήνει πίσω σε μεγάλο βαθμό την ανάδειξη των ήδη λίγων συναισθηματικών διακυμάνσεων του κειμένου, παραμένοντας σε μια συμβατική σκηνοθετική προσέγγιση. Με λίγα λόγια, δημιουργεί μια ευχάριστη παράσταση, από την οποία λείπει το στοιχείο της έκπληξης. Ξεχωρίζω τη σκηνή στην οποία η Μαρία Αλιφέρη λέγοντας την φράση «Να είσαι καλά θέλω. Να μη σε σκέφτομαι μόνο σου και λυπημένο.», κινητοποιεί τη ανθρωπιά και την συγκίνηση, συνοψίζοντας σε μια φράση πως πρέπει να αγαπούν οι γονείς.

Οι πολύ καλές ερμηνείες, με προεξάρχουσα αυτή της Μαρίας Αλιφέρη, υπό την ικανοποιητική μεν όσον αφορά την απόδοση της τρυφερότητας, ατελής δε όσον αφορά τις συναισθηματικές διακυμάνσεις, σκηνοθετική οπτική του Γιώργου Σουλεϊμάν, δημιουργούν μια ευχάριστη και αξιοπρεπή παράσταση.

Πηγή φωτογραφιών: more.com

Πληροφορίες παράστασης: Blue Train του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν στο Θέατρο Άλμα