«Νομίζω ότι η πρόκληση όταν ανεβάζω ένα λογοτεχνικό και όχι θεατρικό έργο είναι να μη λειτουργήσω ως ένας αιμοσταγής χασάπης που θα το «πετσοκόψει» λόγω χρόνου. Με γοητεύει σίγουρα η σκέψη ότι κάποιος φεύγοντας από την παράσταση θα πάει να διαβάσει το βιβλίο ή το αντίθετο, ότι κάποιος που το έχει διαβάσει θα έρθει να δει την παράσταση. Θεωρώ πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να μην υπάρχει το πνεύμα του έργου, αυτό που ήθελε να πει ο συγγραφέας με απλά λόγια.» δηλώνει ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, ο σκηνοθέτης της παράστασης, όσον αφορά τις προκλήσεις που αντιμετώπισε σχετικά με την θεατρική μεταφορά (athinorama.gr, Συνέντευξη: Χρύσα Πασιαλούδη).

Ο Πιοτρ Αντρέγιεβιτς Γκρινιόφ βιώνει την ξεγνοιασιά και την παιδικότητα των εφηβικών του χρόνων, ώσπου ο αυστηρός πατέρας του – απόστρατος αξιωματικός – αποφασίζει να τον στείλει να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του, προκειμένου να σκληραγωγηθεί. Αυτό το γεγονός, θα αποτελέσει αφορμή για την εκκίνηση ενός ταξιδιού στο οποίο οι συμπτώσεις, ο θυελλώδης έρωτας του με τη Μάσα και η ωμότητα του πολέμου θα οδηγήσουν στην ανάδυση του Πιοτρ στην επιφάνεια της απέραντης θάλασσας της ευτυχίας. Μια ιστορία, στην οποία το άνθος της ανιδιοτελούς αγάπης ανθίζει στα αναχώματα του πολέμου, κρατώντας την ελπίδα ζωντανή ακόμα και στις πιο δυσμενείς συνθήκες.

Η συναισθηματική «Κόρη του Λοχαγού» του Αλεξάντρ Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν, σε θεατρική διασκευή και απόδοση Κωνσταντίνου Ασπιώτη εξετάζει ενδελεχώς την έννοια του καθήκοντος, της τιμιότητας, της αλληλεγγύης, της βαναυσότητας και της αγριότητας του πολέμου αλλά και τον ζωογόνο και ορμητικό έρωτα ως παράγοντα νοηματοδότησης της ύπαρξης. Μια περιπετειώδης διαδρομή που καταγράφει ταυτοχρόνως τα γεγονότα της αγροτικής λαϊκής εξέγερσης του Εμελιάν Πουγκατσιόφ, ανατρέχοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο και στην περίπλοκη φιλία που καλλιεργείται ανάμεσα στον Πιοτρ και τον Πουγκατσιόφ. Μια φιλία που ξεκινά από την καλοσύνη του Πιοτρ και ολοκληρώνεται με την ανταπόδοση της μεγαλοψυχίας του τελευταίου από τον Πουγκατσιόφ, σε μια σχέση που ξεπερνά τη στενή έννοια της αντιπαλότητας των δύο στρατοπέδων και οικοδομείται πάνω στα θεμέλια των υψηλών ιδανικών μιας ανώτερης νοοτροπίας.

Ο Μιχάλης Οικονόμου, αυξομειώνοντας την ένταση και εναλλάσσοντας τον τόνο της φωνής του, περνάει ομαλά από την παιδικότητα της εφηβικής ηλικίας του ήρωα στην ωριμότητα του υπεύθυνου στρατιώτη και του ανεξάρτητου άνδρα. Παράλληλα, υποστηρίζοντας τη στιβαρή και μεστή ερμηνεία του με μια έντονη κινησιολογία, μας παρουσιάζει επί σκηνής έναν τρυφερό, τίμιο και αγνό χαρακτήρα σε όλες τις συναισθηματικές του αποχρώσεις.
Ο Σταύρος Σβήγκος, ενσαρκώνοντας με αγριότητα, τον αλαζόνα Πουγκατσιόφ κατορθώνει να αναδείξει και μια άλλη πτυχή του ήρωα – μια πολιτισμένη και ηθική πτυχή του ήρωα που θέτει τη φιλία ως ύψιστη αξία στη ζωή ενός ανθρώπου. Η Θάλεια Σταματέλου, ως μια ταπεινή και στοργική Μάσα, συνθέτει μια ηρωίδα με επαναστατική φλόγα η οποία θα κάνει τα πάντα για να ζήσει τον ορμητικό αλλά πολύπαθο έρωτά της με τον Πιοτρ. Ο Παντελής Δεντάκης και η
Μαριάμ Ρουχάτζε ανταποκρίνονται με απόλυτη ζωντάνια, κέφι και υποκριτική ευελιξία σε διαφορετικούς ρόλους, συμπληρώνοντας αρμονικά το πορτρέτο της αρτιότητας του ερμηνευτικού συνόλου.

Η λιτή και ευέλικτη σκηνογραφία της Ζωής Μολυβδά – Φαμέλη, απόλυτα εναρμονισμένη τόσο με τους εύστοχους φωτισμούς του Τάσου Παλαιορούτα όσο και με τη μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη, η οποία εκτελείται από τους ηθοποιούς, κατατοπίζει τον θεατή στο συνεχώς εναλλασσόμενο περιβάλλον όπου λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα, αποτυπώνοντας με ακρίβεια το συναισθηματικό υπόβαθρο των ηρώων.

Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, επιστρατεύοντας τη δημιουργικότητα και την εφευρετικότητά του, διαμορφώνει μια παράσταση με εξαιρετικό ρυθμό και καλά ρυθμισμένες εντάσεις. Η μετατόπιση των ηθοποιών από τον έναν ρόλο στον επόμενο σε ένα γοητευτικό παιχνίδι που ισορροπεί μεταξύ της αφήγησης και της δραματικής υπόστασης των προσώπων του έργου, το χιούμορ, ο ρομαντισμός και η φαντασία με την οποία αξιοποιούνται τα σκηνικά μέσα καθιστούν το συγκεκριμένο εγχείρημα, μια δουλειά που χαρακτηρίζεται από ταλέντο και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, δημιουργώντας του μια συναισθηματική πληρότητα.

Οι πέντε ηθοποιοί, βάζοντας όλη τους την όρεξη, το κέφι και το ταλέντο, και καθοδηγούμενοι από την εφευρετική και γεμάτη φαντασία σκηνοθετική ματιά του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, συνθέτουν μια ξεχωριστή παράσταση με εξαιρετικό ρυθμό, βαθύ προβληματισμό και παιχνιδιάρικο ύφος.

Πηγή φωτογραφιών: theatromania.gr

Πληροφορίες παράστασης: Η Κόρη Του Λοχαγού του Αλεξάντρ Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη στο Σύγχρονο Θέατρο