«Η αλήθεια είναι ότι η έμπνευση ήρθε από τους γονείς μου. Και οι δύο είναι άνθρωποι που έχουν ζήσει την μαύρη περίοδο της χούντας στο πετσί τους. Η καρδιά τους είναι τεράστια και γεμάτη καλοσύνη. Μπορεί να τους χωρέσει όλους και να συγχωρήσει τα πάντα, όμως κάθε φορά που συζητάω μαζί τους για τα γεγονότα της εποχής, στο βλέμμα τους διαγράφεται μια ολόκληρη τοιχογραφία φόβου. Φόβου για τους χαφιέδες. Φόβου για όσα γίνονταν στα κρατητήρια της ασφάλειας. Αυτό δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι. Το έργο είναι αφιερωμένο σ’ εκείνους.»
απαντά ο Γιώργος Αδαμαντιάδης, συγγραφέας του έργου και πρωταγωνιστής της παράστασης, ερωτώμενος από που εμπνεύστηκε (news247.gr, Συνέντευξη: Γεωργία Οικόνομου).

Η δίκη μιας γυναίκας για τις στυγνές ανθρωποκτονίες τριών πρώην αστυνομικών αξιωματούχων και η βίαιη ανάκριση ενός ανυποψίαστου υπάλληλου της Εθνικής Τράπεζας από έναν πράκτορα της ασφάλειας, δύο γεγονότα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, ξετυλίγουν τη φρίκη μιας από τις πιο σκοτεινές περιόδους της χώρας. Δύο παράλληλες πορείες, που τοποθετούν σταδιακά τα κομμάτια στο παζλ της βίας και φέρνουν τους ήρωες μπροστά σε απροσδόκητες εκπλήξεις όσον αφορά τον παρελθοντικό κακό χαρακτήρα τους. Ένα παιχνίδι εξουσίας, στο οποίο το μπαλάκι της δικαιοσύνης άλλοτε στέκεται από τη μεριά του θύματος και άλλοτε από την μεριά του θύτη.

Το ωμό «Disorder» του Γιώργου Αδαμαντιάδη, κάνοντας ένα ταξίδι από τη διχασμένη Ελλάδα της δεκαετίας του ‘80 στην σάπια Ελλάδα 15 χρόνια αργότερα και επιλέγοντας την ταυτόχρονη ανάπτυξη της πλοκής των δύο ιστοριών, δημιουργεί ένα ρεαλιστικό κείμενο, το οποίο μεθοδεύει έξυπνα την κορύφωση της αγωνίας. Παράλληλα, δημιουργεί με επιτυχία απρόβλεπτους χαρακτήρες, των οποίων η διαρκής μεταμόρφωση, βοηθάει στην καλλιέργεια του απαιτούμενου κλίματος αβεβαιότητας ενός δικαστικού θρίλερ. Παρ’ ολ’ αυτά, χρειαζόταν μια συντομότερη εισαγωγή στις συνθήκες κάτω από τις οποίες λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα και στη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, στην αρχή της παράστασης, και συνεπώς ένα ταχύτερο πέρασμα στις ανατροπές του έργου.

Ο Γιώργος Αδαμαντιάδης, εναλλάσσοντας πρόσωπα και διαθέσεις, μέσω του πλήθους τόνων και της ενδιαφέρουσας κινησιολογίας που χρησιμοποιεί, σκιαγραφεί με ακρίβεια έναν χαρακτήρα ευφυή που ελίσσεται προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του και να εκμαιεύσει τις πληροφορίες που θέλει. Η Κατερίνα Κυπραίου, εστιάζοντας στην ακινησία και στις αυξομειώσεις όσον αφορά την ένταση της φωνής της, δημιουργεί μια δωρική και ατρόμητη φιγούρα που αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη. Ο Στέλιος Μοίρας, ξεδιπλώνοντας σιγά σιγά τις κρυμμένες πτυχές του χαρακτήρα του και περνώντας από την αγνή αθωότητα στον αλαζονικό κυνισμό, δημιουργεί έναν ολοκληρωμένο ήρωα με πολλές αντιφάσεις. Η Αλεξάνδρα Μαρτίνη, αρχικά κρυμμένη πίσω από την αξιοπρέπεια που αποπνέει η εξουσία της θέσης της, προσφέρει μια εύστοχη κορύφωση στον ρόλο της, καταλήγοντας στην εξαγρίωση και τον πανικό του ανθρώπου που νιώθει ότι απειλείται – ενός αγριμιού που προσπαθεί να καλύψει τις πράξεις του. Ο Γιάννης Ζαφείρης συνθέτει με ακρίβεια την εικόνα του γλοιώδους δικαστικού υπαλλήλου. Ο Αλεξάν Σαριγιάν καταφεύγει σε μια ηρεμία με περιστασιακά ξεσπάσματα, που άλλοτε τον βοηθά στην απόδοση του τίμιου και δίκαιου ανθρώπου που καλείται να ερμηνεύσει και άλλοτε καθιστά την ερμηνεία του άνευρη.

Ο διαχωρισμός της σκηνής στα δύο από τον Στέλιο Μοίρα και τον Γιώργο Αδαμαντιάδη, με την μία πλευρά να καλύπτεται από τρία θεόρατα δικαστικά έδρανα και την άλλη από ένα άνθρωπο με κουκούλα δεμένο σε αναπηρική καρέκλα, κατορθώνει με επιτυχία να τονίσει την αλληλοσυμπλήρωση των δύο ιστοριών, αφήνοντας ταυτόχρονα ένα καίριο κοινωνικό σχολιασμό όσον αφορά την υπεροψία της δικαστικής εξουσίας.

Η Ειρήνη Κατσινούλα, αποκωδικοποιώντας τις νοηματικές πορείες του κειμένου και εστιάζοντας στην πάλη μεταξύ δικαιοσύνης και της αδικίας, κατορθώνει να αποδώσει ατόφιο το κοινωνιολογικό περιεχόμενο του κειμένου αλλά και να διεγείρει ερωτήματα όσον αφορά το αν η αυτοδικία είναι λύση σε μια χώρα που η δικαστική εξουσία είναι ανίκανη να επιτελέσει το καθήκον της. Παράλληλα, κατανοώντας τις αντιθέσεις των ηρώων, αξιοποιεί έξυπνα τη γλώσσα του σώματος αποτυπώνοντας με σαφήνεια τόσο την νευρικότητα της ενοχής της δικαστή στο τέλος, όσο και την στιβαρή ακινησία της αλήθειας του κοριτσιού που διέπραξε τους φόνους. Κατ’ αυτό τον τρόπο, δημιουργεί μια παράσταση με αφοπλιστικό τέλος, που κρατάει προσηλωμένο σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον του θεατή.

Οι μελετημένες ερμηνείες των έξι ηθοποιών, συνοδευόμενες από τη διαφωτιστική κινησιολογία και την ευφυή σκηνοθετική διαχείριση των ανατροπών του ρεαλιστικά γραμμένου αλλά μακροσκελούς, όσον αφορά το πρώτο μέρος κείμενο του Γιώργου Αδαμαντιάδη, δημιουργούν μια παράσταση που διατηρεί την αγωνία του θεατή, με αποκορύφωμα το καθηλωτικό τέλος.

Πηγή φωτογραφιών: ticketservices.gr

---

Πληροφορίες παράστασης: «Disorder» του Γιώργου Αδαμαντιάδη, σε σκηνοθεσία Ειρήνης Κατσινούλα στο Θέατρο Καλλιρόης

---