Ο Γιώργος Παλούμπης θέτει ερωτήματα πάνω στο ποιος είναι τελικά κατάλληλος να διαχειρίζεται την εξουσία και ποια είναι η αξία του έργου ενός διανοητικά εξελιγμένου εγκεφάλου ο οποίος όμως ενδίδει στα κτηνώδη ένστικτά του. Στο νέο του έργο, οι χαρακτήρες τοποθετούνται σε ένα φιλήσυχο διαμέρισμα στην Κυψέλη. Ο Νίκος Λεοντής – διακεκριμένος καθηγητής – καλεί δύο από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του στο σπίτι του, προκειμένου να του εκφράσουν την άποψή τους πάνω στη νέα του μελέτη. Καθώς ο χρόνος περνά, με το αλκοόλ να ρέει στις φλέβες των ηρώων, υποψίες, φήμες και αλήθειες θα εκπυρσοκροτήσουν στα πρόσωπα των ανυποψίαστων χαρακτήρων. Παρόλο που ο ρεαλισμός αποτελεί το φόρτε του, εδώ η υπερβολικά αποκαλυπτική υφή του έργου δεν δίνει χώρο στον υπαινιγμό και την φαντασία του θεατή. Παράλληλα, η σύγχυση των χαρακτήρων δεν βοηθά στην εποικοδομητική και αιτιολογημένη ανάπτυξη της ιστορίας. Με άλλα λόγια, αφήνει τον θεατή μετέωρο να πλανιέται σε μια επιφανειακή πλοκή, η οποία μένει βουβή εκεί που πρέπει να ξεσπάσει.

Με πρώτη ύλη ένα συμβατικό κείμενο, η σκηνοθεσία του δημιουργεί ένα κλίμα υπόκωφης απειλής, το οποίο φορτίζεται βαθμιαία, χωρίς όμως στο τέλος να εκτονώνεται. Με άλλα λόγια, το πλαίσιο ανάγνωσης δεν αποφέρει τους καρπούς λύτρωσης που αναμένει ο θεατής. Παρ’ όλα αυτά, έξυπνα αποδίδεται το πέρασμα του χρόνου μέσω της συμπύκνωσης της δράσης σε σύντομα κλιπ, καθώς και οι συνοπτικές πινελιές χιούμορ. Μια κομψή σκηνογραφική ιδέα, ταιριαστή με το προφίλ του έγκριτου πανεπιστημιακού στεγάζει τις μυστηριώδεις σκιές που κουβαλά η κάθε φιγούρα. Κατατοπιστικοί ως προς τις σκοτεινές αποχρώσεις, καθίστανται και οι εύστοχοι φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα.

Οργανικό μέρος της παράστασης είναι οι πολύ καλές στο σύνολό τους ερμηνείες. Στον κεντρικό ρόλο του Νίκου Λεοντή, ο Μανώλης Μαυροματάκης μέσα στη ματιά του καταθέτει τόσο την φιλοδοξία του επιστήμονα που διψά για βλέμματα γεμάτα θαυμασμό όσο και την ενοχή ενός αμετανόητου δειλού. Σκεπάζοντας την πρωτόγονη και ζωώδη υπόστασή του με το προσωπείο του άκακου και προσιτού καθηγητή, ανατρέπει με επιτυχία την θετική εντύπωση που δημιουργείται γύρω από τον χαρακτήρα του. Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης – όπως πάντα συνεπής σε ό,τι καλείται να ερμηνεύσει – δίνει μια αμφιλεγόμενη μορφή στο Δημήτρη, ισορροπώντας ανάμεσα στις μορφές του θρασύ υπερασπιστή του Λεοντή και εκείνη του τρομοκρατημένου παιδιού. Ως Μαρία, η Χριστίνα Μαριάνου ενώ ξεκινάει νευρικά, στα μισά της παράστασης κατορθώνει να εισέλθει στον κίνδυνο της συνθήκης και να ενσωματώσει την υστερία στην ηρωίδα της.

Ο Έκτορας Λιάτσος, προσεγγίζοντας τον χαρακτήρα του αστυνομικού – εισβολέα μέσω της εξουσιομανίας, συνθέτει έναν βίαιο άνθρωπο που έχει χάσει το μέτρο της δικαιοσύνης. Ο Φώτης Λαζάρου, φέρνοντας επί σκηνής μια περισσότερο χονδροειδή φιγούρα αστυνομικού, προσθέτει μια ευχάριστη χιουμοριστική νότα, χωρίς να παραμελεί τη βάρβαρη πλευρά της. Συνδέοντας τη λαϊκότητα με τον πανικό, η Δάφνη Λιανάκη σκιαγραφεί μια γυναίκα της διπλανής πόρτας. Από την ερμηνεία της ξεχωρίζω το συναισθηματικό ντελίριο του τέλους.

Συμπέρασμα

---

Μια παράσταση με κοινωνικές προεκτάσεις, η οποία, αν και σκοντάφτει σε δραματουργικές αδυναμίες, κερδίζει το ενδιαφέρον χάρη στις ωραίες ερμηνείες.

Πηγή φωτογραφιών: more.com

---

Πληροφορίες παράστασης: «Άγριοι» του Γιώργου Παλούμπη, σε σκηνοθεσία του ίδιου στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

---