---

Γύρω από το ερώτημα «Κοιμούνται τα ψάρια;», ο Jens Raschke δομεί, πάνω στις φαινομενικά απλές παιδικές ανησυχίες της 10χρονης Γέτε, ένα ψυχογράφημα για το βίωμα της απώλειας. Η Γέτε, ενήλικη πια, γίνεται ξανά εκείνο το ανέμελο παιδί, επιδιώκοντας την ανακούφιση ενός πόνου που παρέμενε αδρανής για χρόνια σε κάποιο συρτάρι του υποσυνείδητου. Αφανής ήρωας ο απόντας μικρός αδερφός της, Αιμίλιος, ο οποίος γίνεται για τη μικρή Γέτε, άλλοτε δίαυλος επικοινωνίας με το αναπόδραστο τέλος, άλλοτε τρυφερή συντροφιά και άλλοτε παράδειγμα ελπίδας. Δύο παιδικά μάτια που άλλοτε δακρύζουν και άλλοτε χαμογελούν μετατρέπονται σε έναν χάρτη που οδηγεί στον θησαυρό της παρηγορητικής μνήμης. Μια λυτρωτική εξομολόγηση, μέσα από τον αφιλτράριστο λόγο ενός παιδιού, έρχεται να θεμελιώσει την εσωτερική γαλήνη στην ανήσυχη ενήλικη ψυχή, αποδίδοντας ταυτόχρονα έναν φόρο τιμής σε αυτούς που έφυγαν.

Συνδυάζοντας μια πληθώρα αφηγηματικών τεχνικών – από το τραγούδι και την παιχνιδιάρικη κίνηση έως τη στατική διήγηση και τη γλαφυρή απόδοση εικόνων που προβάλλονται μέσω επιδιασκοπίου – η Ζωή Ξανθοπούλου αποτυπώνει με εφευρετικότητα τη συναισθηματική πυκνότητα του έργου. Τοποθετώντας τον καθάριο τραυματισμένο παιδικό εαυτό της ηρωίδας στο ενήλικο σώμα της, δημιουργεί ένα διάγραμμα εξέλιξης της ανθρώπινης ψυχής μέσα από την αποδοχή και, κατ’ επέκταση, την επούλωση του τραύματος. Σκηνικά αντικείμενα (Γιώργος Λιντζέρης), βγαλμένα από παιδικό δωμάτιο, και μουσική (Σπύρος Γραμμένος) εναρμονισμένη με τη διάθεση του έργου, δημιουργούν έναν ζεστό μανδύα που τυλίγει όμορφα την ευαισθησία της γραφής του Raschke.

Ζωτικής σημασίας για την επιτυχία του εγχειρήματος είναι η ερμηνεία της Ευγενίας Δημητροπούλου, η οποία επιλέγει να δώσει πολυπρισματικά την αλήθεια αυτής της ιδιαίτερης προσωπικότητας. Χωρίς ποτέ να απομακρύνεται από το σώμα και το πνεύμα της ηρωίδας, άλλοτε απευθυνόμενη προς το κοινό και άλλοτε εξωτερικεύοντας μια εσωτερική συνομιλία, καθιστά τον θεατή οργανικό μέλος της παράστασης. Παράλληλα, ισορροπώντας ανάμεσα στην παιγνιώδη αφέλεια και στην ωριμότητα, αποτυπώνει τόσο τις έντονες συναισθηματικές εξάρσεις ενός παιδιού όσο και τον πόνο που γεννά η συνειδητοποίηση σε έναν ενήλικα.

Συμπέρασμα

---

Η πληθώρα διαφορετικών μοτίβων που χρησιμοποιεί η σφαιρική σκηνοθετική προσέγγιση της Ζωής Ξανθοπούλου βρίσκει μια φιλόξενη στέγη στην πολυεπίπεδη ερμηνεία της Ευγενίας Δημητροπούλου, σε μια παράσταση για τη διαχείριση του πένθους μέσα από τα μάτια ενός παιδιού.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Σταθμός στις 22 Οκτωβρίου.

---

Πληροφορίες Παράστασης: Η Ζωή Ξανθοπούλου σκηνοθετεί την Ευγενία Δημήτροπούλου στον μονόλογο “Κοιμούνται τα ψάρια;” του Jens Raschke

---