Μια γεμάτη θεατρική χρονιά φτάνει στο τέλος της, κι εμείς νιώθουμε την ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανές τις στιγμές εκείνες που μας άγγιξαν βαθιά. Οκτώ παραστάσεις ξεχωρίσαμε για την ικανότητά τους να μας συγκινήσουν, να μας προβληματίσουν, να μας κάνουν να γελάσουμε και να ονειρευτούμε. Κάθε μία, με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μας κάλεσε να αναμετρηθούμε με πτυχές του εαυτού μας που ίσως αγνοούσαμε , να κοιτάξουμε μέσα μας χωρίς φόβο και να συνδεθούμε με ήρωες και ιστορίες, βγαλμένες από μια πραγματικότητα τόσο κοντινή, κι όμως ταυτόχρονα τόσο μακρινή από εμάς.

«Λεωφορείο ο Πόθος«, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζά, στο Θέατρο Προσκήνιο

---

Το «Λεωφορείο ο Πόθος», που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Καράτζας μας μαγεύει μέσα από την αριστοτεχνική διαχείριση του ευρύτατου ψυχολογικού υποβάθρου του έργου του Τενεσί Ουίλιαμς. Η σκηνοθεσία του, απογυμνώνοντας σταδιακά τους ήρωες από τις άμυνες τους και εντείνοντας το κλίμα ασφυξίας – γεγονός στο οποίο συμβάλλει και στην εύστοχη σκηνογραφία της Μαρίας Πανουργιά – δημιουργεί ένα πεδίο μάχης όπου τα όρια της βίας θολώνουν και η ανθρώπινη βαρβαρότητα ξεδιπλώνεται σε όλο της το μεγαλείο. Kαθοριστική είναι η συμβολή της ερμηνευτικής ομάδας (Άρης Μπαλής, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γιώργος Ζυγούρης, Γιάννης Κόραβος, Ιωάννα Ραμπαούνη), με την Αλεξία Καλτσίκη να μεγαλουργεί σε έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Η ερμηνεία της, αποδίδοντας γλαφυρά την εσωτερική πάλη μεταξύ της ψευδαίσθησης και της αλήθειας αλλά και την κατάρρευση που βιώνει σε όλα τα επίπεδα η Μπλανς, κατορθώνει να εισχωρήσει στην ουσία της ηρωίδας και να μας συγκινήσει βαθιά.

«Μια Ζωή – Ο Μονόλογος μιας Μοδίστρας«, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης

---

Η Νένα Μεντή και ο Πέτρος Ζούλιας συναντιούνται για ακόμη μια φορά σε έναν μονόλογο που μιλάει στην ψυχή του απλού θεατή. Πιάνοντας το νήμα από το πρόσωπο της Ελένης, μιας γυναίκας της διπλανής πόρτας, ο Πέτρος Ζούλιας περιηγείται στις πληγές της σύγχρονης ιστορίας του πολύπαθου ελληνικού κράτους, στις περιόδους της αίγλης της Αθήνας αλλά και στο απόκρημνο μονοπάτι της απώλειας. Το εγχείρημα απογειώνεται χάρη στην αυθεντικότητα της Νένας Μεντή, η ερμηνεία της οποίας τη μια στιγμή σου προκαλεί πηγαίο γέλιο και την επόμενη σε παγώνει, ενώ εσύ νιώθεις τα δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλά σου·
μια από τις καλύτερες γυναικείες ερμηνείες που έχω δει.

«Άγριος Σπόρος«, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, στο Θέατρο Μικρό Χορν

---

Με πλήθος έργων του να ανεβαίνουν κάθε χρόνο στις αθηναϊκές σκηνές, η γραφή του Γιάννη Τσίρου, προσδίδοντας πότε μια αλληγορική και πότε μια ωμά ρεαλιστική χροιά στα γεγονότα, καθίσταται πάντα μια καλή αφορμή για ενδοσκόπηση αλλά και κοινωνικό προβληματισμό. Φέτος, ο «Άγριος Σπόρος» σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη, μας παρασύρει σε μία κατάδυση στην αγωνία της επιβίωσης αλλά και στον αμείλικτο μηχανισμό του κοινωνικού αποκλεισμού. Η Σοφία Καραγιάννη, κατανοώντας τον συλλογισμό του Γιάννη Τσίρου, δημιουργεί μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην ποιητικότητα και την αγριότητα, μεταμορφώνοντας τους αφανείς και εμφανείς εκπρόσωπους της οποιαδήποτε εξουσίας σε εμμονικά καχύποπτα ματιά που κλιμακώνουν την ένταση και την φόρτιση της ατμόσφαιρας. Αρωγοί στην προσπάθεια της στέκονται οι Δημήτρης Μαμιός, Ανθή Σαββάκη και Ηλίας Βαλάσης, με τον τελευταίο να δίνει ρεσιτάλ στον ρόλο του Σταύρου.

«Ανεξάρτητα Κράτη«, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, στο Θέατρο Χώρα

---

Το σκοτεινό κοινωνικοπολιτικό δράμα του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου – που συνεχίζεται για 2η χρονιά στο Θέατρο Χώρα – αναμετριέται με θεμελιώδη ερωτήματα όσον αφορά την γαλήνη της ανθρώπινης συνείδησης, πλάθοντας ένα έργο στο οποίο η σιωπή αποκτά μεγαλύτερη οξύτητα από τις αλλεπάλληλες εντάσεις που κατακλύζουν τα γραφεία της εφημερίδας, όπου εκτυλίσσεται η δράση. Άραγε, πού τελειώνει η ενσυναίσθηση και πού ξεκινά η προάσπιση του προσωπικού συμφέροντος και της ατομικής βολής; Πιάνοντας το νήμα από αυτό το ερώτημα, ο Γιώργος Παλούμπης σκηνοθετεί μια παράσταση στην οποία ο θεατής γίνεται συνένοχος στη βαρβαρότητα, γεγονός το οποίο προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στην αιχμηρή γραφή του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου. Την δυναμική της παράστασης απογειώνει η δεμένη οκταμελής ομάδα ηθοποιών (Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος).

«New Order», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, στο Θέατρο Εν Αθήναις

---

Το συνταρακτικό «New Order» του Σέρτζι Πομπερμάγιερ, με μια ωμά ρεαλιστική και επίκαιρη πένα, αποκαλύπτει τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ της λογικής και της απόλυτης παράνοιας, της δικαιοσύνης και της αδικίας, του θύτη και του θύματος σε ένα ατέρμονο παιχνίδι απόγνωσης, φέρνοντας μας αντιμέτωπους με το ακραίο πρόσωπο της ανάγκης. Λαμβάνοντας υπόψη το σύνθετο κοινωνικό πλαίσιο του έργου, ο Δημήτρης Καρατζιάς, με όχημα έναν ταχύ, παλλόμενο ρυθμό και αλλεπάλληλες κλιμακώσεις της έντασης, επιτρέπει τη σταδιακή αποκάλυψη της μανιώδους και τραχιάς επιφάνειας των χαρακτήρων, προκαλώντας ταυτόχρονα την έκπληξη του θεατή που παρακολουθεί αποσβολωμένος τις καταιγιστικές εξελίξεις της πλοκής. Το κάδρο της παράστασης συμπληρώνει υποδειγματικά η υποκριτική ευελιξία των ηθοποιών (Ράνια Σχίζα, Έλενα Τυρέα, Φώτης Λαζάρου, Ιωσήφ Πολυζωίδης), με τις δύο πρώτες να καθηλώνουν με ερμηνείες βαθιάς δύναμης και εσωτερικότητας.

«Οιδίποδας», σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Άικ, στην Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

---

Στην νέα ανάγνωση του Ρόμπερτ Άικ, τα πρόσωπα του μύθου του Σοφοκλή μετουσιώνονται στα πρόσωπα ενός σύγχρονου οικογενειακού δράματος, όπου η στιγμή της απόλυτης κοινωνικής και πολιτικής καταξίωσης ταυτίζεται με τη συθέμελη κατάρρευση του οικοδομήματος της οικογενειακής ευδαιμονίας.
Ο Αίκ τοποθετεί τα γεγονότα σε νέα βάση, δίνοντας ρεαλιστική και επίκαιρη χροιά στα γεγονότα του πρωτότυπου κειμένου, χωρίς όμως να αφήνει πίσω του τα πανανθρώπινα ζητήματα που θίγει. Κομβικά σημεία της σκηνοθεσίας του αποτελούν οι μικρές κλιμακώσεις που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, καθώς και οι διαπεραστικές σιωπές μετά την ανακάλυψη της αληθινής ταυτότητας του Οιδίποδα. Φυσικά, καταλυτικό στοιχείο στην επιτυχία του εγχειρήματος αποτελεί η ανάδειξη του διπόλου Οιδίποδα Ιοκάστης, όλες τις αποχρώσεις του οποίου αποδίδουν με εξαιρετική ακρίβεια ο Νίκος Κουρής και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, παραδίδοντας δύο πλήρεις και συγκινησιακά φορτισμένες ερμηνείες. Το ζευγάρι πλαισιώνουν όμορφα οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Χαρά Γιώτα, Γιώργος Ζιάκας, Κώστας Νικούλι, Ράνια Οικονομίδου, Σωκράτης Πατσίκας, Τάκης Σακελλαρίου, Γιάννης Τσουμαράκης και Δανάη-Αρσενία Φιλίδου.

«Ο Πουπουλένιος», σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη , στο Σύγχρονο Θέατρο

---

Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα, ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του ελληνικού κοινού τα τελευταία χρόνια, δημιουργεί ένα σύμπαν που θυμίζει έναν τρυφερό εφιάλτη, εισχωρώντας ύπουλα στις πιο ενδόμυχες σκέψεις και επώδυνες εμπειρίες του ανθρώπου. Αξιοποιώντας τη γραφή ενός αστυνομικού θρίλερ με κοινωνιολογική χροιά και έξυπνο χιούμορ, μας παρουσιάζει δύο μη παρούσες γονικές φιγούρες με αιματοβαμμένα χέρια, μέσω των τεσσάρων διαταραγμένων παιδιών τους. Εμβαθύνοντας στις χαραμάδες τρυφερότητας που κρύβει το συμπαγές στρώμα διαστροφής, ο Νικορέστης Χανιωτάκης στήνει μια καλοκουρδισμένη παράσταση, στην οποία η έντονη αντίστιξη μεταξύ χιούμορ και βαρβαρότητας προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη αξία στο βαθύ περιεχόμενο του έργου. Ειδική αναφορά αξίζει φυσικά στον Νίκο Πουρσανίδη, τον Αργύρη Αγγέλου, τον Δημήτρη Πιατά και τον Γεράσιμο Σκαφίδα, οι οποίοι, μέσα από την απλότητα, παραδίδουν τέσσερις ερμηνείες ουσίας.

«Girls and Boys», σε σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου

---

Ο Dennis Kelly μας αφηγείται μια ιστορία λεπτής ισορροπίας και εσωτερικά κλιμακούμενης βίας, χαρτογραφώντας τις πληγές ενός φαινομενικά ευτυχισμένου γάμου, αλλά και τις ρωγμές του γυναικείου ψυχισμού. Τη σύνθετη φύση του εγχειρήματος αυτού διαχειρίζεται ευφυώς η Λητώ Τριανταφυλλίδου, οδηγώντας την πλοκή σε μια εκκωφαντικό και συγκινησιακά φορτισμένο φινάλε. Μέσω της αξιοποίησης μιας πληθώρας οπτικοακουστικών μέσων, δίνει στην ηρωίδα την ευκαιρία να ζωντανέψει ξανά το παρελθόν της και να αποτυπώσει την πολλαπλότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Βεβαίως, η παράσταση δεν θα ήταν η ίδια χωρίς την αφοπλιστική ειλικρίνεια που φέρει επί σκηνής η Νατάσα Εξηνταβελώνη. Πρόκειται για μια ερμηνεία που δεν επαναπαύεται στη σκηνική ευχέρεια, αλλά στη χρήση κάθε εκφραστικού της μέσου προς όφελος της λεπτομερούς σκιαγράφησης του πλούσιου συναισθηματικού κόσμου αυτής της γυναίκας.