---

Ένα ζευγάρι, βιώνοντας μια οριακή εμπειρία ζωής και θανάτου, καλείται να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το χρόνο και τη φθορά, στα βήματα που χαράζει η μελωδία μιας κοινής πορείας. Μια παράλληλη αφήγηση, με ελάχιστες κατά τόπους διαφοροποιήσεις, γίνεται το όχημα μετάδοσης μιας απλής ιστορίας που στα χέρια του Tiago Rodrigues μετατρέπεται σε έναν λυτρωτικό ύμνο για την αγάπη. Ακροβατώντας ανάμεσα στην ποίηση και τον καθημερινό λόγο, δημιουργεί ένα συγκινησιακά φορτισμένο κείμενο, που επικεντρώνεται στην έννοια του “για πάντα μαζί”, αφήνοντας πίσω αρκετές φορές την υποκειμενική οπτική του κάθε μέλους της σχέσης – στοιχείο που θεωρώ ότι θα προσέδιδε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο έργο.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Tiago Rodrigues συνομιλεί με την απλότητα του κειμένου, επιδιώκοντας τη μετάδοση του βιώματος με μοναδικό εφόδιο τον συγχρονισμένο λόγο, χωρίς να καταφεύγει σε περιττά τεχνάσματα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αξιοποιεί έξυπνα το έντονο συναισθηματικό υπόβαθρο της γραφής του, δημιουργώντας μια παράσταση που γαληνεύει την ψυχή του θεατή. Αυτή η σκηνοθετική λιτότητα αντανακλάται και στη σκηνογραφική σύλληψη, η οποία, θέτοντας στον πυρήνα της το γήινο στοιχείο, λειτουργεί ως ένα πεδίο σύνδεσης του ανθρώπου με τη θνητή του φύση, συνθέτωντας έναν υπερβατικό τόπο συμφιλίωσης με την ιδέα του θανάτου αλλά και αποδοχής του άλλου.

Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και ο Νίκος Καραθάνος, απόλυτα συγχρονισμένοι και προσηλωμένοι στον λυρισμό του εγχειρήματος, οικοδομούν μια ενιαία φωτεινή οντότητα που παραδίδεται στα χέρια μιας αέναης ολοκλήρωσης. Η ερμηνεία της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου, επιστρέφοντας στην παιδική αθωότητα, δίνει ένα καθάριο και ουσιώδη τόνο στη ροή της αφήγησης. Παράλληλα, ο Νίκος Καραθάνος, εναλλάσσοντας τη δωρικότητα με την τρυφερότητα, προσφέρει μια περισσότερο γήινη ανάγνωση της ιστορίας. Ζωτικής σημασίας είναι και χημεία που υπάρχει μεταξύ τους, στοιχείο που οξύνει τη σκηνική τους επικοινωνία.

Συμπέρασμα

---

Ο Tiago Rodrigues, συνδυάζοντας τον λυρισμό με την απλότητα, πλάθει μια ιστορία λύτρωσης, όπου η αγάπη, η αποδοχή και η συμφιλίωση με τη φθορά και το θάνατο αποκτούν ουσία, χάρη στον εξαιρετικό συγχρονισμό και τις συναισθηματικά πυκνές ερμηνείες της Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου και του Νίκου Καραθάνου.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στην Στέγη Ιδρύματος Ωνάση στις 4 Δεκεμβρίου 2025.

---