Πάνω στα πρωτογενή ένστικτα και τη δίψα για επικράτηση άλλοτε στον ερωτικό και άλλοτε στον εργασιακό τομέα, ο Αλέξανδρος Μούστας και ο Γρηγόρης Κανδαράκης στήνουν ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στην αναπαράσταση και στην πραγματικότητα. Ένας avant-garde θίασος ετερόκλητων ανθρώπων φιλοδοξεί να ανεβάσει τον “Αμλετ” σε μια νέα μεταμοντέρνα εκδοχή· όμως οι καταστάσεις μπλέκονται, τα πάθη βγαίνουν στην επιφάνεια και η πρόβα μετατρέπεται σε μια καλοστημένη παγίδα της μοίρας. Πολύ ενδιαφέρον είναι ακόμη και το πώς οι χαρακτήρες του έργου γίνονται κοινωνοί των χαρακτηριστικών και του πεπρωμένου του εκάστοτε ήρωα του “Άμλετ” που υποδύονται, στοιχείο που όχι μόνο τροφοδοτεί την ανατροπή αλλά προσφέρει και ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης στα γεγονότα. Παρ’ όλα αυτά, η καθημερινή χροιά των χαρακτήρων πολλές φορές παρασέρνει τους δύο δημιουργούς σε μια υπερανάλυση των επιμέρους σχέσεων των χαρακτήρων και των γεγονότων, αποπροσανατολίζοντας την προσοχή μας από το συνολικό πλαίσιο της ανάδειξης των ανθρώπινων συμπλεγμάτων και συγκρούσεων και εμποδίζοντας τη φαντασία μας να αφεθεί στα διλήμματα του κειμένου.

Η σκηνοθεσία του Αχιλλέα Τσούτση, φέρνοντας στο προσκήνιο την βίαιη ανθρώπινη φύση, ανατρέπει την αψεγάδιαστη και βελούδινη εικόνα των παρασκηνίων, τοποθετώντας τον θεατή σε μια αυστηρά ρεαλιστική συνθήκη πρόβας. Παράλληλα, η ευφυής αξιοποίηση των φωτισμών της σκηνής χαρτογραφεί με ακρίβεια τις εναλλαγές της ατμόσφαιρας, υπογραμμίζοντας τόσο τα κομμάτια που αντηχεί ο σπουδαίος Σαιξπηρικός λόγος καθώς και στις έντονα φορτισμένες στιγμές του κειμένου. Σημαντική συμβολή στην ανάδειξη της εκάστοτε συναισθηματικής κατάστασης των ηρώων έχουν και οι μουσικές επιλογές. Σκηνογραφικά, η Μαριλένα Γεωργατζή εστιάζει στην αταξία του χώρου, η οποία λειτουργεί συμβολικά ως καθρέφτης των τεταμένων σχέσεων των ηρώων του έργου.

Καθοριστικής σημασίας για το εγχείρημα είναι οι πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών καθώς και η χημεία που υπάρχει μεταξύ τους. Η Θάλεια Παπακώστα, ως Οφηλία, σκιαγραφεί μια εύθραυστη ηρωίδα που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα παρελθόν που παραμένει ακόμα ζωντανό και έτοιμο να κατακρεουργήσει το παρόν. Ο Νικόλας Χαλκιαδάκης αποδομεί έξυπνα το πρώτο στίγμα του φαινομενικά φαντασμένου πρωταγωνιστή, αναδεικνύοντας σταδιακά τις περισσότερο ανθρώπινες πλευρές του χαρακτήρα που υποδύεται, ενώ συγχρόνως προσφέρει μια ουσιώδη απόδοση του Άμλετ. Ο Περικλής Λιανός ενσαρκώνει έναν δυναμικό χαρακτήρα, που δεν είναι διατεθειμένος να διαπραγματευτεί τα κεκτημένα του και γνωρίζει πως να εκμεταλλεύται τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται. Η Μαρία Καρακίτσου συνθέτει μια επιβλητική φιγούρα, που διακατέχεται από την αρρώστια της ανεξέλεγχτης ζήλιας, στοιχείο καθοριστικό για την πλοκή της δράσης. Ο Αλέξανδρος Μούστας δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, ως αλαζόνας σκηνοθέτης, αποτυπώνοντας με φυσικότητα τόσο την νευρική και υπεροπτική φύση του ήρωα, όσο και την τρυφερότητα και τις ανασφάλειες που κρύβονται κάτω από την επιφανειακή απαράδεκτη συμπεριφορά του. Ο Πάνος Μπέκας, ως βοηθός σκηνοθέτη, δημιουργεί ένα πολύπλευρο χαρακτήρα, διαρρηγνύοντας σταδιακά το περίβλημα του συμπονετικού και βοηθητικού συναδέλφου και αποκαλύπτοντας το πρόσωπο του αδίστακτου καιροσκόπου. Η Μαριέλα Δουμπού συνθέτει μια γήινη ηρωίδα, που μπαίνει μπροστά για να προστατεύσει τους αδύναμους, αποτελώντας τον εξισορροπητικό παράγοντα που επαναφέρει τα πράγματα στην τάξη. Η Ηρώ Γκουλίτου, ως καθαρίστρια, γίνεται μια ονειροπόλα νέα κοπέλα που επιδιώκει να γίνει ηθοποιός, χωρίς να γνωρίζει τις σκοτεινές πτυχές αλλά και το τίμημα της επιλογής της.

Συμπέρασμα
Η σκηνοθεσία του Αχιλλέα Τσούτση και οι ερμηνείες των ηθοποιών συνεργάζονται άρτια, φωτίζοντας τα συναισθηματικά σύμπλοκα των χαρακτήρων. Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνουν να αντισταθμίσουν, ως έναν βαθμό, τις επιμέρους αδυναμίες του κειμένου, προσφέροντας μια παράσταση που αποδομεί με τόλμη το ιδανικό και τον μύθο γύρω από τα παρασκήνια του θεάτρου.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Σημείο στις 3 Φεβρουαρίου 2026.
Διαβάστε περισσότερα
-
Πάνω στα πρωτογενή ένστικτα και τη δίψα για επικράτηση άλλοτε στον ερωτικό και άλλοτε στον εργασιακό τομέα, ο Αλέξανδρος Μούστας και ο Γρηγόρης Κανδαράκης στήνουν ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στην αναπαράσταση και στην πραγματικότητα. Ένας avant-garde θίασος ετερόκλητων ανθρώπων…
-
Το έργο των Αλέξανδρου Μούστα και Γρηγόρη Κανδαράκη, «OFFELIA», σε σκηνοθεσία Αχιλλέα Τσούτση έρχεται απο τις 24 Νοεμβρίου στο Θέατρο Σημείο.
-
Πλέκοντας το νήμα της ιστορίας γύρω από την ιδιαίτερη καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του Αντονέν Αρτώ, εισηγητή της θεωρίας του «Θεάτρου της Σκληρότητας», ο Άρης Ασπρούλης και η Ιόλη Ανδρεάδη επιδιώκουν την αποκάλυψη ενός σύμπαντος που θυμίζει επικίνδυνη παραίσθηση. Ο Αρτώ, προβάλλοντας…



