---

Ένα παιχνίδι με άγνωστους κανόνες, ονόματι Zyklon, θέτει σε λειτουργία τα γρανάζια μιας τραυματικής μνήμης, που επιστρέφει όλο και πιο ύπουλα, κλονίζοντας διαρκώς τις βεβαιότητες των δύο παικτών. Καλλιεργώντας το αίσθημα της συνενοχής και ενεργοποιώντας το ένστικτο της επιβίωσης των ηρώων, ο Θανάσης Τριαρίδης στήνει μια νοητική σκακιστική μονομαχία, στην οποία τα όρια δοκιμάζονται και επαναπροσδιορίζονται ως απότοκο μιας αναπάντεχης προσπάθειας γνωριμίας. Οι δύο ήρωες, πασχίζοντας να ανακαλύψουν ο ένας τον άλλον, θα εξερευνήσουν τον τρυφερό καρπό ενός ιδιόμορφου έρωτα που χτίζεται σταδιακά κατά μήκος της διαδρομής που ορίζει το πεπρωμένο. Με τον καθημερινό λόγο να κυριαρχεί, ο συγγραφέας σκιαγραφεί δύο γήινους χαρακτήρες που πάλλονται στον στρόβιλο μιας δυστοπίας. Βέβαια, το κείμενο παρουσιάζει μερικά σημεία που χρήζουν προσοχής, κυρίως λόγω της μη διακριτής συγγραφικής πρόθεσης. Με λίγα λόγια, από το συγκεκριμένο έργο δεν καθίσταται σαφές αν πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο ή μια δυστοπική ρομαντική ιστορία.

Το τοπίο ξεκαθαρίζει, ως ένα βαθμό, χάρη στην ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Τσικούρα, η οποία, χρησιμοποιώντας έξυπνα τα φώτα (Αλέξανδρος Αλεξάνδρου) και τα περιορισμένα σκηνικά αντικείμενα (Γιάννης Θεοδωράκης), αναδεικνύει την έντονα αλληγορική συγγραφική διάσταση. Μια σκάλα που οδηγεί νομοτελειακά στη συνάντηση δύο αγνώστων και η στρέβλωση ότι το φως καθιστά πάντα τους άλλους διαυγείς σε εμάς, δημιουργούν ένα ελκυστικό σύμπαν που μας καλεί να αφεθούμε στη ροή των πραγμάτων.

Τα δύο πρόσωπα του έργου ερμηνεύονται ανεπιτήδευτα από τη Φλώρα Καραβελατζή και τον Βασίλης Τσαλίκης. Ειδικότερα, η Φλώρα Καραβελατζή σκιαγραφεί μια γυναίκα, που προσπαθεί να κρύψει πολλές φορές τις δικές της ανασφάλειες και ρωγμές πίσω από την επιθετικότητα και την ειρωνεία. Στον αντίποδα, ο Βασίλης Τσαλίκης, μέσα από μια ευεργετική ερμηνευτική λιτότητα, συνθέτει έναν ήρωα που αρχικά επιχειρεί να διεκδικήσει τον χώρο του μέσω της λογικής, στοιχείο που δημιουργεί εύστοχη αντίθεση με τη συναισθηματική προσέγγιση του φινάλε.

Συμπέρασμα

---

Η αλληγορική σκηνοθετική προσέγγιση του Δημήτρη Τσικούρα και η καθαρή και εύστοχη απόδοση των δύο ηρώων από τη Φλώρα Καραβελατζή και τον Βασίλη Τσαλίκη αντισταθμίζουν την ασαφή συγγραφική πρόθεση, με το κείμενο να λειτουργεί ως πεδίο τόσο υπαρξιακής όσο και ιδεολογικής αναμέτρησης.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Αργώ – Studio στις 2 Φεβρουαρίου 2026.

---

Πληροφορίες παράστασης: «Ζyklon ή το Πεπρωμένο» του Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Τσικούρα (Τσικ), στο Θέατρο Αργώ

---