---

Μία νεαρή ερευνήτρια και ένας λαογράφος βαδίζοντας στα χνάρια μιας θαμμένης αποτρόπαιας μνήμης, έρχονται να επαναφέρουν στη ζωή το φρικτό παρελθόν αλλά και να ταράξουν την «ευφησυχασμένη» συνείδηση της νησιωτικής κοινωνίας της Νάξου. Η Ευαγγελία Γατσωτή, με εφαλτήριο την ιστορία του δεκαεξάχρονου Γιάννη, ο οποίος έγινε θύμα στα αβυσσαλέα «στόματα» μιας ασφυκτικά κλειστής κοινωνίας, συνδυάζει τη λαογραφία με μια σύγχρονη ματιά, δημιουργώντας ένα χρονικό για την καταδυναστευτική κρίση της κοινής γνώμης, με φόντο την δεκαετία του 60’. Τι συμβαίνει όταν το «ειδηλιακό» πέπλο της επαρχίας παύει πια να αποτελεί άλλοθι για τις φρικαλεότητες της ανθρώπινης φύσης και το παρόν ζητάει πλέον ευθύνες από το ένοχο παρελθόν και τους εκπροσώπους του; Υπάρχει τελικά δικαίωση όταν το συμβάν είναι μη αναστρέψιμο;

Κατανοώντας τις αρετές του κειμένου και αξιοποιώντας με εφευρετικότητα όλα τα σκηνικά εφόδια στο μέγιστο, ο Παναγιώτης Λιαρόπουλος μετουσιώνει με έναν μαγικό τρόπο την απουσία γραμμικότητας της αφήγησης σε μια μεστή εξιστόρηση με αρχή, μέση και τέλος, στην οποία αναδεικνύεται πλήρως ο συναισθηματικός πλούτος της γραφής. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, βουκολικά τοπία, σκηνές από ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ αλλά και αναπαραστάσεις της σύγχρονης πραγματικότητας εντάσσονται σε μια μυσταγωγική διάθεση, που παρακινεί το κοινό να σκαλίσει δικά του τραύματα και βιώματα, να κάνει την αυτοκριτική του, καθώς ίσως και να δει την αντανάκλαση του σε κάποιον από τους ήρωες. Παράλληλα, καταλυτική είναι η συμβολή του στη διάκριση των πολυάριθμων χαρακτήρων μεταξύ τους, μέσα από διακριτικές αλλαγές στον τόνο, την κίνηση ή τα κοστούμια — στοιχείο κρίσιμο για την εμβάθυνση στην ιστορία και την σύνδεση του θεατή με τους ήρωες.

Σε ένα εξαιρετικά απαιτητικό εγχείρημα, η ερμηνευτική ομάδα λικνίζεται με αρμονία στους γρήγορους ρυθμούς της σκηνοθεσίας, αποδίδοντας γλαφυρά και συνεκτικά την ιστορία. Διατρέχοντας με δεξιοτεχνία πρόσωπα και ψυχικές διαθέσεις και διατηρώντας σε εγρήγορση τα εκφραστικά τους μέσα, ο Φίλιππος Κοντογιώργης, ο Θανάσης Λυσανδρόπουλος, η Σταύρια Νικολάου και ο Γρηγόρης Πανταζής συνθέτουν μια πολυπρόσωπη οντότητα στην οποία εμπεριέχονται τόσο οι θύτες όσο και τα θύματα μιας συντηρητικής κοινωνίας. Κορυφαία στιγμή της παράστασης αποτελεί το μοιρολόι της Ερήνης, αδερφής του Γιάννη, όπου η Σταύρια Νικολάου εισχωρεί με λεπτότητα σε ένα αρχέγονο και βαθιά προσωπικό συναίσθημα — μια σκηνή που μας συγκίνησε έντονα.

Συμπέρασμα

---

Συνδυάζοντας τη λαογραφία με τη σύγχρονη πραγματικότητα, η Ευαγγελία Γατσωτή δημιουργεί μια συναισθηματικά πλούσια ιστορία, που αποτυπώνεται με ευγλωττία μέσα από την εφευρετική σκηνοθετική προσέγγιση του Παναγιώτη Λιαρόπουλου και τις μεστές ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Λύχνος Τέχνης και Πολιτισμού στις 10 Φεβρουαρίου 2026.