---

Ένα επιχορηγούμενο από το Υπουργείο Πολιτισμού σποτάκι για την προβολή της ελληνικής κουλτούρας πυροδοτεί μια γρήγορη κωμωδία, βασισμένη στην αδιάλλακτη και πληθωρική φυσιογνωμία του Έλληνα. Ο Ζήσης Ρούμπος ενσωματώνει με επιτυχία τον αυθορμητισμό και τη ζωηράδα του stand-up comedy σε μια καυστική σάτιρα για την ελληνική κοινωνία, τη μικροπρέπεια και τα συμπλέγματα που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα με πικρό φινάλε, στο οποίο η σπιρτάδα μερικές φορές υποχωρεί μπροστά στο μονολογικό, εξομολογητικό στοιχείο. Στην
συγκεκριμένη περίπτωση, η ύπαρξη σύντομων μονολόγων επιβραδύνει τη ροή του κειμένου (με εξαίρεση το τέλος). Παράλληλα, η χροιά τους φλερτάρει με τα όρια του διδακτισμού, προσδίδοντας έναν τόνο που δεν ταιριάζει με το πολύ καλά δομημένο παιχνιδιάρικο πνεύμα που διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου.

Η Σοφία Πάσχου χτίζει πάνω στη διάδραση με το κοινό μια διασκεδαστική παράσταση που παρακινεί τον θεατή να σατιρίσει τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και να αναμετρηθεί με τις βαθιά ριζωμένες αρνητικές πτυχές της ελληνικής νοοτροπίας. Πιάνοντας το νήμα από την εκκεντρική ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων, τους οδηγεί σε μια ευφυώς δομημένη υπερβολή, η οποία εμπνέει ασφάλεια και επιτρέπει στο κοινό να αφεθεί στη ροή και το μπρίο της παράστασης. Επιπλέον, με την επιλογή μιας λιτής σκηνογραφικής σύλληψης (Ζενεβιέβ Αθανασοπούλου), στρέφει την προσοχή στη δυναμική και τη γοητευτική ενέργεια των ερμηνειών.

Στον καμβά της σκηνοθεσίας προσθέτουν χρώμα τόσο η αυτοσχεδιαστική διάθεση όσο και η ζωντάνια της εξαμελούς ομάδας ηθοποιών, η οποία δίνει τον καλύτερό της εαυτό. Ο Δημήτρης Μακαλιάς, αντλώντας από την εσωστρεφή πλευρά του καθώς και από μια ζωηρή νευρικότητα, αποδίδει απολαυστικά τον αγχώδη βοηθό του σκηνοθέτη Ιωνάθαν Τσέτρη. Δίπλα του, ο Χάρης Χιώτης, στον ρόλο του τεχνικού σκηνής, προσφέρει το γήινο στοιχείο –κομβικό στην εξέλιξη της πλοκής– που πάντοτε, είτε μέσω του χιούμορ είτε μέσω της συναισθηματικής φόρτισης, έρχεται να καταποντίσει τις εξωφρενικές προσδοκίες των υπόλοιπων ηρώων, λειτουργώντας ως ένας φακός στραμμένος προς τον ρεαλισμό. Η Άννα Μενενάκου, αποτυπώνοντας με κομψότητα και χαριτωμένη υπεροψία τη φτασμένη πρωταγωνίστρια Βεατρίκη, σκιαγραφεί μια γυναίκα της οποίας τα μεγαλόπνοα σχέδια ανατρέπονται από την τραγελαφική πραγματικότητα. Η Δανάη Μιχαλάκη ενσαρκώνει με παιδική αθωότητα την νεαρή ηθοποιό Ρένα, δημιουργώντας μια φρέσκια και ονειροπόλα ηρωίδα. Ο Άλκης Μπακογιάννης, στον ρόλο του ζαν-πρεμιέ Στράτου Ασλανίδη, γίνεται ένας αυτάρεσκος νεαρός άνδρας. Μέσα από την ερμηνεία του μας χαρίζει άφθονο γέλιο, άλλοτε μέσα από την υπέρμετρη αυτοπεποίθηση που εκπέμπει ο χαρακτήρας και άλλοτε μέσα από τα ναρκισσιστικά ξεσπάσματα που τον κατακλύζουν. Για το τέλος αφήσαμε τον Ζήση Ρούμπο, ο οποίος δίνει ρεσιτάλ ως αντισυμβατικός Ιωνάθαν Τσέτρης, διατηρώντας το σωστό tempo και συνεισφέροντας στην παράσταση με γενναίες δόσεις σπιρτάδας και εκρηκτικότητας.

Συμπέρασμα

---

Η Σοφία Πάσχου, πατώντας στο μπριόζικο και αυτοσχεδιαστικό στοιχείο της γραφής του Ζήση Ρούμπου, δομεί μια διασκεδαστική παράσταση πάνω στη διάδραση με το κοινό, αντισταθμίζοντας τις επιμέρους αδυναμίες του κειμένου. Παράλληλα, η εκρηκτική ενέργεια των ερμηνειών συντελεί στη διαμόρφωση ενός αποτελέσματος όπου η κωμωδία αναδύεται τόσο από την τυφλή παράδοση των ηρώων στις αυταπάτες και τη μεγαλομανία τους όσο και από την απότομη γείωσή τους στην πραγματικότητα.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Γκλόρια στις 4 Νοεμβρίου 2025.

---

Εισιτήρια για την παράσταση εδώ: more.com

---