---

Μετά το «Merde», ο Suyako, κατά κόσμον Βασίλης Μαγουλιώτης ανεγείρει πάνω στα θεμέλια της σάτιρας ένα ψυχογράφημα μιας καλλιτεχνικής κοινότητας σε κρίση. Ο Χούλιο Τόγκα, μια ριζοσπαστική και αντισυμβατική καλλιτεχνική φιγούρα στο ζενίθ της καριέρας της, καλείται να αναλάβει την τελετή έναρξης του νέου πολυτελούς κέντρου ενός από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά ιδρύματα, στα χέρια των οποίων έχουν περιέλθει τα ηνία του πολιτισμού της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, ενώ απολαμβάνει αμέριμνος τον καρπό της καταξίωσης, ξαφνικά οι ψευδαισθήσεις διαλύονται και ο Χούλιο νιώθει πλέον τη «θηλιά» να σφίγγει γύρω από τον λαιμό του. Τότε, το ριψοκίνδυνο παιδί μέσα του αφυπνίζεται και στήνει την τελευταία παρτίδα με τους δικούς του όρους, σε μια προσπάθεια να επαναπροσδιορίσει μέσα του τη χαμένη ελευθερία. Με πένα αιχμηρή αλλά και ποιητική ταυτοχρόνως, ο Suyako μας αφηγείται μέσα από τα μάτια του Οράσιο, καλύτερου φίλου του Χούλιο, την αναγέννηση ενός μποέμ τύπου που έκανε θόρυβο μόνο για όσα άξιζαν. Παράλληλα, διατυπώνει ερωτήματα σχετικά με το πως είναι δυνατόν να αντιδράσει κανείς όταν αυτό έχει κόστος για εκείνους που αγαπά, πόσο ελεύθερη μπορεί να είναι η τέχνη όταν η αξία της υπαγορεύεται από την εμορικότητα, καθώς και ποιος είναι υπεύθυνος που φτάσαμε έως εδώ.

Με την κεντρική σκηνογραφική ιδέα και τα κοστούμια (Εύα Γουλάκου) να περιστρέφονται γύρω από την πληθωρική και εκκεντρική ψυχοσύνθεση του Χούλιο Τόγκα, καθώς και το ζωηρό αργεντίνικο ταμπεραμέντο, η σκηνή μεταμορφώνεται σε ένα πολύχρωμο ταμπλό, όπου το πραγματικό συναντά το ονειρικό. Συνδυάζοντας την εύπλαστη σκηνογραφία, τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς (Δημήτρης Κασιμάτης), τις λατινοαμερικάνικες μελωδίες — που εκτελούνται ζωντανά από τον Μικέ Γλύκα — και το visual art, ο Βασίλης Μαγουλιώτης δημιουργεί μια παράσταση πολλαπλών επιπέδων και χώρων που συνειρμικά αλληλοδιαπλέκονται — στοιχείο απόλυτα ταιριαστό με την αφήγηση μιας ανάμνησης. Πυρήνα της σκηνοθεσίας του αποτελεί η εναλλαγή μεταξύ εσωτερικότητας και εξωστρέφειας, γεγονός που επιτρέπει τόσο την βαθύτερη διερεύνηση των σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων όσο και την ανάδειξη της πολυπλοκότητας του κεντρικού ήρωα.

Την πολυεπίπεδη σκηνοθεσία ακολουθούν οι μεστές ερμηνείες των πέντε ηθοποιών, οι οποίοι, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον, αποτυπώνουν ανάγλυφα την ιδιοσυγκρασία κάθε προσωπικότητας. Στον ομώνυμο ρόλο, ο Δημήτρης Δρόσος, ακολουθώντας έναν εσωτερικό δρόμο μας παρασέρνει μαζί του στο εξαγνιστικό ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοκριτικής του χαρακτήρα, σκιαγραφώντας με αυθεντικότητα έναν άνθρωπο μέσα στον οποίο κατοικεί ένα μπερδεμένο, μαχητικό παιδί που αναζητά εκ νέου τα πατήματά του. Ο Άρης Μπαλής, ως Οράσιο, υιοθετώντας έναν άλλοτε τρυφερό και άλλοτε παιχνιδιάρικο τόνο, έρχεται σαν ένας σύγχρονος σαιξπηρικός Οράτιος να μεταλαμπαδεύσει τη σπίθα της ελπίδας στις επόμενες γενιές, μα πάνω απ’ όλα να διηγηθεί τη συνάντηση του με έναν άνθρωπο που, στο τέλος, κατάφερε να πετάξει ελεύθερος στο φεγγαρόφωτο της λύτρωσης. Αλλάζοντας πρόσωπα, φωνές και κινησιολογικά μοτίβα, η Μαρία Αποστολακέα ενσαρκώνει υπό το πρίσμα άλλοτε της σατιρικής υπερβολής και άλλοτε της ουσίας τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες, με αποκορύφωμα τον πατέρα του Χούλιο — μια σκηνή στην οποία δίνει μαθήματα απλότητας και ουσίας, προσεγγίζοντας με λεπτότητα και σεβασμό μια περιοχή πολύ προσωπική για τον καθένα. Στους μικρότερους ρόλους ανταποκρίνονται εξαιρετικά η Μελίνα Πολυζώνη και ο Μικές Γλύκας.

Συμπέρασμα

---

Ο Βασίλης Μαγουλιώτης, με πολύτιμο σύμμαχο το βάθος και την αλήθεια των ερμηνειών, υφαίνει μια παράσταση με δυναμική οπτικοακουστική ταυτότητα και καλαισθησία. Ισορροπώντας ανάμεσα στον εσωτερικό στοχασμό και την εξωστρέφεια, αρθρώνει ένα διεισδυτικό πολιτικό σχόλιο για το σύγχρονο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, ενώ ταυτόχρονα φωτίζει με ευαισθησία το αέναο ταξίδι της αυτογνωσίας.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Προσκήνιο στις 24 Νοεμβρίου 2025.

---

Εισιτήρια για την παράσταση εδώ: more.com

---