---

Με κεντρικό θεματικό άξονα το πατρικό πρότυπο και τη βάναυσα σμιλευμένη από την πατριαρχία ανδρική ψυχοσύνθεση, ο Μιχάλης Πητίδης και ο Ανέστης Αζάς, μαζί με τους ηθοποιούς, δημιουργούν μια συναισθηματικά φορτισμένη παράσταση με θεμέλιο λίθο τις δικές τους προσωπικές μνήμες από τον πατέρα τους. Ένα άρρητο “είμαι περήφανος για σένα”, μια απούσα αγκαλιά, ένα πρώτο μάθημα οδήγησης, ένας σάκος από παράλογες προσδοκίες, ένα βάζο γεμάτο “θυσίες” που χρησιμοποιούνται ως ασπίδα απέναντι στην ανάληψη ευθύνης — όλα συνθέτουν το πορτρέτο της συλλογικής μνήμης γύρω από το μουδιασμένο χαμόγελο στο πρόσωπο του πατέρα και ευρύτερα του άντρα των τελευταίων δεκαετιών. Συνοπτικές αναμνήσεις άλλοτε τρυφερές, άλλοτε χιουμοριστικές και άλλοτε σκληρές αποκτούν ειρμό σε μια αφήγηση που ξεκινάει από την επιφανειακή όψη της σχέσης πατέρα – παιδιού και σταδιακά διεισδύει στην βαθύτερη, πιο τραυματική διάσταση της.

Εστιάζοντας σε μια λιτή αλλά ουσιαστική σκηνοθετική προσέγγιση, ο Ανέστης Αζάς ανασύρει με λεπτότητα τον εξομολογητικό παλμό του λόγου. Μέσα σε ένα άχρονο καφενείo (Σκηνικά: Διδώ Γκόγκου) — καθιερωμένο χώρο συνάντησης των ανδρών — υψώνεται ο απόηχος των παιδικών χρόνων, πλάθοντας ένα περιβάλλον οικείο· τόσο για τους ηθοποιούς που καλούνται να εκθέσουν στο κοινό κάτι τόσο προσωπικό, όσο και για τους θεατές, που καλούνται να αφεθούν στη δίνη της δικής τους θύμησης. Παράλληλα, το καφενείο αποκτά διττή υπόσταση, μεταβαλλόμενο άλλοτε σε τόπο αλληλοκατανόησης και ανάπαυλας και άλλοτε σε πεδίο αποκαθήλωσης της τοξικής αρρενωπότητας. Τη νοσταλγική ατμόσφαιρα εμπλουτίζουν η μουσική του Παναγιώτη Μανουηλίδη και οι φωτισμοί του Γιώργου Κασσάκου.

Σαν κρίκοι μιας αναπόσπαστης αλυσίδας, η ομάδα των ηθοποιών (Γιώργος Βαλαής, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Μάρω Σταυρινού, Κωνσταντίνα Τάκαλου και Ρίνο Τζάνι) μετατρέπεται σε μια φιλόξενη αγκαλιά έτοιμη να σφίξει κάθε τραύμα, κάθε απόρριψη και κάθε κενό στην ελλειμματική πρόταση της πατρικής φροντίδας. Ιδιαίτερη μαγεία αναδύεται από το κέφι και τη σωματική αρμονία με την οποία ζωντανεύει κάθε ανάμνηση. Κάθε ερμηνευτής φέρει ένα διπλό χρέος: από τη μια να αποτυπώσει τους τύπους ανθρώπων που περιστοιχίζουν τις μνήμες των άλλων, από την άλλη να εμβαθύνει στο ατομικό του βίωμα και να το αποδώσει όσο πιο απλά και ουσιαστικά γίνεται — ένα απαιτητικό εγχείρημα που η ομάδα φέρνει εις πέρας με επιτυχία. Ξεχωρίζουν η Κωνσταντίνα Τάκαλου, η οποία για ακόμη μια φορά αποδεικνύει το σπουδαίο εκτόπισμα της ως ηθοποιός, αναζητώντας με τόλμη την πιο δυσπρόσιτη αλήθεια πίσω από κάθε χαρακτήρα — ακόμη και αν αυτός είναι ο ίδιος της ο εαυτός — και ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης, o οποίος, ντύνοντας την αφήγηση του με δωρική απλότητα, αφήνει το περιθώριο σε όλες τις αποχρώσεις της ιστορίας του να ανθίσουν.

Συμπέρασμα

---

Ο Μιχάλης Πητίδης και ο Ανέστης Αζάς, με την πολύτιμη συμβολή της πενταμελούς ερμηνευτικής ομάδας, δημιουργούν μια ζωντανή και ενδοσκοπική παράσταση, στην οποία η μνήμη μετατρέπεται σε πεδίο αναστοχασμού και συμφιλίωσης, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα την ευθραυστότητα που κρύβεται πίσω από το παρωχημένο, αλύγιστο και αυστηρό ανδρικό πρότυπο.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Προσκήνιο στις 11 Μαρτίου 2026.

---