---

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό, αλλά οικεία ζοφερό μέλλον, ένας νέος υπάλληλος της κρατικής υπηρεσίας καταφτάνει στο περιβόητο γραφείο 20/4 να αναλάβει καθήκοντα.

Κατά την είσοδο των θεατών στην αίθουσα, μια δράση εκτυλίσσεται ήδη επί σκηνής, αιχμαλωτίζοντάς σε αμέσως στη ροή της παράστασης. Από την αρχή, κάτι φαίνεται σαθρό. Ένας καθαριστής, φορώντας ολόσωμη στολή εργασίας και αντιασφυξιογόνο μάσκα για να προστατεύεται από τις «τοξικές» ουσίες, επιμελείται σχολαστικά τον χώρο του γραφείου.

Το σύγχρονο έργο του Θανάση Τριαρίδη, «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου», γραμμένο μόλις λίγες μέρες μετά το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου και σε σκηνοθεσία των Νίκου Μαρνά και Γιώργου Γκιόκα, αποτελεί την αποτύπωση της υπάρχουσας πολιτικής πραγματικότητας. Χωρίς όμορφα περιτυλίγματα, φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με την Ελλάδα του σήμερα, μια Ελλάδα που μας αφορά όλους.

Ένα κρατικό γραφείο, τρεις άνθρωποι –δύο υπάλληλοι και ένας διευθυντής– καταφέρνουν με αλληγορικό τρόπο να ξεγυμνώσουν την παθογένεια του συστήματος μέσα από τον διάλογο. Συνομιλούν, άγονται και φέρονται, αποκαλύπτουν (ή τουλάχιστον προσπαθούν) και συγκαλύπτουν μυστικά, κάνοντας ορατές τις βαθιές διαφορές τους. Ο διευθυντής αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του συστήματος και του προβλήματος. Ο παλαιότερος υπάλληλος προσπαθεί με τη φωνή του να ρίξει φως στο σκοτάδι, ενώ ο νεότερος βρίσκεται σε μια αμφιλεγόμενη θέση, καθώς δεν γνωρίζει τίποτα για το τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες.

«Κανείς δεν έπαθε τίποτε, επειδή σταμάτησε να μιλάει».

Η σκηνοθετική προσέγγιση καταφέρνει να ισορροπήσει αριστοτεχνικά ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ και τον απόλυτο τρόμο. Γελάς με την παράλογη γραφειοκρατία, μόνο και μόνο για να παγώσεις δευτερόλεπτα μετά, όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που περιγράφεται στη σκηνή δεν είναι επιστημονική φαντασία, αλλά η σκληρή πραγματικότητα.

Οι ηθοποιοί (Γιώργος Γκιόκας, Νίκος Μαρνάς, Νίκος Στεργιώτης) δίνουν σάρκα και οστά σε αυτούς τους κομβικούς χαρακτήρες. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στο υποβλητικό ηχητικό περιβάλλον του Οδυσσέα Τσούβαλη, όπου το «σφύριγμα του τρένου» ηχεί σαν μια διαρκής, εφιαλτική υπενθύμιση της ιστορίας που επαναλαμβάνεται. Σα να ακούγεται από κάπου μακριά, αλλά ταυτόχρονα και εφιαλτικά κοντά μας. Δεν πρόκειται για έναν τυχαίο ήχο. Μέσα από τις αναφορές του κειμένου στον Χίτλερ και στη ναζιστική θηριωδία, αυτός ο ήχος μεταμορφώνεται στο σφύριγμα των τρένων που οδηγούσαν τους ανθρώπους στο Άουσβιτς, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν. 

Φεύγοντας από αυτή την παράσταση, δεν είσαι «ήσυχος», αφού δεν πρόκειται για ένα έργο που θα σε ψυχαγωγήσει. Μια γροθιά στο στομάχι και πολλές σκόρπιες κι ανήσυχες σκέψεις σε συνοδεύουν, διαβαίνοντας τα σκαλιά του θεάτρου. Ένας κόμπος συνειδητοποίησης για όσα συμβαίνουν γύρω μας κι εμείς τα παρακολουθούμε απαθείς, σα να είναι όντως μία παράσταση, που στο τέλος, οι πρωταγωνιστές είναι αλώβητοι, κάνουν υπόκλιση και το κοινό χειροκροτεί. Όμως στην πραγματικότητα, το χειροκρότημα σβήνει και η σιωπή που απομένει είναι η συνενοχή μας. Μια παράσταση-σοκ που δεν σου επιτρέπει να συνεχίσεις να κοιτάς τη δουλειά σου.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Αυλαία.

---

Διαβάστε περισσότερα