---

H Marta Buchaca, αναζητώντας την ουσία της ανθρώπινης επικοινωνίας, φέρνει στο προσκήνιο τα ψυχολογικά τραύματα της παιδικής ηλικίας, τις καταπιεσμένες επιθυμίες των γονιών, την πολυπλοκότητα των σχέσεων ενός ζευγαριού, καθώς και τα κατάλοιπα της νοοτροπίας προηγούμενων γενεών, που, όσο και αν θέλουμε να τα αποτινάξουμε από πάνω μας, αυτά εξακολουθούν να αποτελούν μέρος του συλλογικού ασυνειδήτου της κοινωνίας. Αφετηρία του έργου αποτελεί η συνάντηση τριών αγνώστων κάτω από το ψυχρό φως της αίθουσας αναμονής του νοσοκομείου. Με αφορμή ένα τροχαίο ατύχημα, τα πρόσωπα του έργου καλούνται να αναμετρηθούν με την αλήθεια των πιο κοντινών τους ανθρώπων, προκειμένου να διαλευκάνουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το περιστατικό. Η συγγραφέας, γνωστή για την έντονα κοινωνική ματιά της, αξιοποιεί το μυστήριο ως βασικό δραματουργικό μοχλό, οικοδομώντας ένα κλίμα αβεβαιότητας που φωτίζει την δυναμική των προβληματισμών της αλλά και την ευάλωτη φύση των τριών χαρακτήρων της.

Η ρεαλιστική προσέγγιση του έργου από τον Αποστόλη Ψαρρό, αξιοποιώντας τις ανατροπές και το σασπένς του κειμένου, κατορθώνει να δημιουργήσει μια παράσταση με ισχυρό συναισθηματικό αποτύπωμα. Η σταδιακά κλιμακούμενη ένταση διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα κάτι σπάνιο: να μετουσιώσει τη θεατρική εμπειρία σε βίωμα, παροτρύνωντας τον να ακούει καλύτερα και να αγαπάει πιο ουσιαστικά τους αγαπημένους του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η απλότητα γίνεται όχημα προς την ανακάλυψη ενός κόσμου που κρύβεται κάτω από τις λέξεις, τα βλέμματα και τις κινήσεις των χαρακτήρων· μια οπτική που διεισδύει τόσο στις βαθύτερες προθέσεις τους όσο και το εσωτερικό κενό που τους διακατέχει. Παράλληλα, η minimal, καλαίσθητη και λειτουργική σκηνογραφία, σε συνδυασμό με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του ίδιου, αναδεικνύουν τόσο τις ευαίσθητες όσο και τις βίαιες πτυχές του έργου.

Υιοθετώντας ένα μοτίβο σπασμωδικής κινησιολογίας και νευρικότητας, η Ευγενία Παναγοπούλου ερμηνεύει άρτια τον ρόλο της δεσποτικής μητέρας, αποτυπώνοντας γλαφυρά τόσο την καθημερινή πλευρά της ηρωίδας όσο και την καταπιεστική φύση μιας γυναίκας που προβάλλει τα δικά της απωθημένα στη ζωή του παιδιού της. Σε έναν ρόλο που δεν την έχουμε συνηθίσει, δείχνει το σπουδαίο ταλέντο της αλλά και την ικανότητα της να διαχειρίζεται εξαιρετικά τα εκφραστικά της μέσα, προκειμένου να γεμίσει τον λευκό καμβά οποιουδήποτε χαρακτήρα. Η Ιωάννα Ανεμογιάννη αποδίδει με ειλικρίνεια την εσωστρεφή και τρυφερή ψυχοσύνθεση της ηρωίδας, προσεγγίζοντας με ευαισθησία και θέρμη τα τραύματα της. Πίσω από την φαινομενική πραότητα του χαρακτήρα που ερμηνεύει, ο Αποστόλης Ψαρρός οικοδομεί μια σκοτεινό πολυεπίπεδη προσωπικότητα με αποχρώσεις τόσο ψυχρές όσο και άκρως συναισθηματικές – έναν γνώριμο τύπο ανθρώπου της σύγχρονης πραγματικότητας.

Συμπέρασμα

---

H ρεαλιστική προσέγγιση των ανθρώπινων σχέσεων από την Marta Buchaca και οι σπουδαίες ερμηνείες των τριών ηθοποιών, αναδεικνύουν τη δυσκολία να αναμετρηθούμε με όσα μας πληγώνουν, αλλά και την αναγκαιότητα της ουσιαστικής επικοινωνίας ως μέσου οικοδόμησης μιας βαθύτερης και ανθεκτικότερης αγάπης. Παράλληλα, η σκηνοθετική ματιά του Αποστόλη Ψαρρού, ισορροπώντας ανάμεσα στο μυστήριο και τη συναισθηματική φόρτιση, μετατρέπει μια φαινομενικά απλή ιστορία στην υπενθύμιση της θεμελιώδους αρχής πως, πίσω από τις σιωπές και τις αντιφάσεις μας, η κατανόηση του άλλου παραμένει το πρώτο βήμα προς την αληθινή εγγύτητα.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την προηγούμενη θεατρική σεζόν στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός.

---