The Second Woman | Κριτική Θεάτρου

2–3 λεπτά

Βαθμολογία: 4 από 5.

«Η ειρωνεία είναι πως η Second Woman είναι η μοναδική γυναίκα που “θα περάσει” από 100 άντρες. Υπάρχει μια φράση μέσα στον διάλογό τους που αυτή λέει “εγώ ήθελα να είμαι σημαντική για σένα”.» δηλώνει η Στεφανία Γουλιώτη όσον αφορά τον τίτλο της 24ωρης παράστασης – άθλου την οποία κατάφερε να φέρει εις πέρας (news247.gr, Συνέντευξη: Γεωργία Οικονόμου).

Ένα βλέμμα στο κενό, μερικά νουντλς, ένας έξαλλος χορός και μια σκηνή χωρισμού συνθέτουν το πορτρέτο μιας σύγχρονης γυναίκας που έχει ανάγκη να είναι χρήσιμη, ενδιαφέρουσα και απαραίτητη. Μιας γυναίκας με υφέρπουσα αγανάκτηση, η οποία εκδηλώνεται σε 100 άνδρες με 100 διαφορετικούς τρόπους.

Το ρηξικέλευθο «The Second Woman» των Nat Randall και Anna Breckon, ένα έργο που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο στοιχείο της έκπληξης και του αυτοσχεδιασμού, βάζει στο επίκεντρο την αλληλεπίδραση μιας γυναίκας με έναν άνδρα, εξετάζοντας κάθε φορά από διαφορετική οπτική το ζήτημα των επιθυμιών της γυναίκας σε μια σχέση, αλλά και τις διαφορετικές μορφές αδιαφορίας των ανδρών που περνούν από τη ζωή της. Ένα εξαιρετικά επιτυχημένο κοινωνικό πείραμα που αναδεικνύει την ποικιλομορφία των τρόπων επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

© Πηνελόπη Γερασίμου / Η Στεφανία Γουλιώτη στον ρόλο της Βιρτζίνια.

Η Στεφανία Γουλιώτη, σε αυτόν τον υποκριτικό άθλο – τον οποίο παρακολούθησα για περίπου 2 ώρες – αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο χαρισματική και ταλαντούχα είναι. Ακόμη και από αυτό το μικρό δείγμα, διακρίνουμε πόσο έχει μελετήσει τη στάση, την αυστηρότητα και τον φαινομενικό κυνισμό μιας γυναίκας μελαγχολικής και αγανακτισμένης από την έλλειψη αγάπης. Στα μεγάλα όπλα της συγκαταλέγονται το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, το χιούμορ, αλλά και το εξαιρετικά εκφραστικό πρόσωπό της, το οποίο προσαρμόζεται άριστα σε οποιαδήποτε κατάσταση.

Ένα κουτί, μέσα στο οποίο υπάρχει ένα τραπεζάκι, δύο καρέκλες και ένα μίνι μπαρ, απαρτίζει το σκηνικό (Future Method Studio) της παράστασης. Ένα λιτό σκηνικό το οποίο πυροδοτεί την εφευρετικότητα των δύο ατόμων που βρίσκονται στον θάλαμο.

Η ενδιαφέρουσα προσέγγιση των Nat Randall και Anna Breckon διατηρεί πάντοτε κάποια θεμελιώδη στοιχεία της επαναλαμβανόμενης σκηνής, αφήνοντας στην εφευρετικότητα της Στεφανίας Γουλιώτη τα σημεία των κορυφώσεων. Εξαιρετική είναι η ιδέα της live βιντεοσκόπησης, η οποία μας δίνει μια σφαιρική οπτική κάθε αλληλεπίδρασης, εστιάζοντας στις εμβληματικές εκφράσεις της Γουλιώτη. Φυσικά, ζωτικής σημασίας είναι και η ανάγνωση του κειμένου μέσα από το χιούμορ.

© Πηνελόπη Γερασίμου / Η Στεφανία Γουλιώτη συνθέτει το πορτρέτο μιας πολυεπίπεδης γυναίκας με μεγάλη επιτυχία.

Πηγή φωτογραφιών: https://www.onassis.org/el/

  • Με το θεμελιώδες ερώτημα της αναζήτησης της αλήθειας να παραμένει στο επίκεντρο, ο Ρόμπερτ Άικ μεταφέρει τα γεγονότα του πρωτότυπου κειμένου σε ένα σύγχρονο, ρεαλιστικό πλαίσιο, διευρύνοντας τους θεματικούς άξονες που το διατρέχουν. Στη νέα ανάγνωση του Ρόμπερτ Άικ, τα…

    Οιδίποδας | Κριτική Θεάτρου
  • Ένα ζευγάρι, βιώνοντας μια οριακή εμπειρία ζωής και θανάτου, καλείται να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το χρόνο και τη φθορά, στα βήματα που χαράζει η μελωδία μιας κοινής πορείας. Μια παράλληλη αφήγηση, με ελάχιστες κατά τόπους διαφοροποιήσεις, γίνεται το…

    Ο Χορός των Εραστών | Κριτική Θεάτρου
  • Ο Γιάννης Χουβαρδάς, συνενώνοντας τον «Οιδίποδα Τύραννο» και τον «Οιδίποδα Επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, προτείνει μια ανανεωμένη ανάγνωση της ιστορίας. Στην εκδοχή του, η λυτρωτική στιγμή του τέλους γίνεται αφετηρία για την κατάκτηση του πολυπόθητου εαυτού και, κατ’ επέκταση, για…

    Οιδίπους | Κριτική Θεάτρου