Το νέο θεατρικό έργο του Ανδρέα Κεντζού «Άνθρωπος του Θεού» ανεβαίνει για πρώτη φορά στο Θέατρο 104 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά με τους Έλενα Τυρέα, Δήμητρα Σύρου και Αυγουστίνο Ρεμούνδο.

---

Υπάρχει σκοπός ή όλα είναι μια απλή σύμπτωση;

Μια ωραία γυναικεία φιλία φαίνεται να γεννιέται σ’ ένα μπαρ γειτονιάς την ώρα που το κέντρο της Αθήνας ταράσσεται από βίαια επεισόδια μεταξύ αναρχικών και Αστυνομίας, κάτι που έχει γίνει πια συνήθεια.

Η Ράνια προσκαλεί τη Μαρία σπίτι της για ένα τελευταίο ποτό αλλά η έλευση του άνδρα της, του Γιάννη που υπηρετεί ως ανθυπαστυνόμος στις ειδικές μονάδες καταστολής και αποκατάστασης της τάξης (ΥΑΤ) περιπλέκει τα πράγματα.
Ή μήπως το αντίθετο;

Μήπως είναι η παρουσία του Γιάννη ο αναγκαίος καταλύτης για να πέσουν οι μάσκες και να φανερωθεί ένα μοναδικό σχέδιο που έχει συλλάβει ο άνθρωπος για να εκδικηθεί τον Θεό;

Μια ιστορία όπου η πίστη και η αμφιβολία, η λύτρωση και η εκδίκηση συγκρούονται αμετάκλητα. Με έντονους διαλόγους, καθηλωτικές ερμηνείες και μια σκηνοθετική προσέγγιση που εντείνει την ατμόσφαιρα, η παράσταση καλεί το κοινό να αναμετρηθεί με βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα: Τι σημαίνει να πιστεύεις; Πόσο εύθραυστη είναι η ηθική μας όταν δοκιμάζεται σε μια κοινωνία που σείεται; Και ποια είναι, τελικά, η σχέση του ανθρώπου με το θείο;

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Ίσως αυτό που μπορεί να επιφέρει την μέγιστη ρήξη μέσα στον άνθρωπο να μην είναι, τελικά, η απώλεια. Φαίνεται, άλλωστε, ότι όλοι είμαστε συμβιβασμένοι με αυτήν και προγραμματισμένοι για το τέλος. Αυτό, όμως, που μάλλον δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, είναι η ματαίωση της πίστης μας, κι όταν λέω πίστη δεν εννοώ την θρησκευτική αποκλειστικά. Καθένας δημιουργεί κάτι μέσα του, στο οποίο πιστεύει, κι αυτό του δίνει μια δύναμη να ζει χωρίς πολλές εξηγήσεις και να νιώθει ασφαλής. Όταν, όμως κάποιο γεγονός, όταν κάποιος άλλος, οικείος ή και άγνωστος καμιά φορά, μηδενίζει τα «πιστεύω»,  άραγε, τότε,  πού μπορεί να οδηγηθεί ο άνθρωπος από μια τέτοια απόγνωση;

Ο «ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ», κατά την προσωπική μου ανάγνωση, θέτει ένα τέτοιο ερώτημα. Πρόσωπα ή γεγονότα που ξεπερνούν μια συγκεκριμένη κοινή λογική, που ακυρώνουν το σύστημα ασφάλειας του ανθρώπινου μυαλού, μπορούν να προκαλέσουν ακραίες πράξεις; Σ’ έναν κόσμο αφόρητης τυχαιότητας, πόσο μπορούμε να δεχτούμε κάποιους που την υπερβαίνουν και χαρακτηρίζονται άτρωτοι; Πόσο μας προσβάλλει ένας τέτοιος διαχωρισμός; Και ποιοι είναι οι άτρωτοι; Μήπως όσοι φέρουν την εξουσία; Αυτοί είναι οι δυνατοί;  Αν είναι έτσι, τότε ο κόσμος μας δεν είναι μόνο ένας κόσμος της τύχης, αλλά κυρίως της αδικίας.

Σ’ ένα τραγικό υπαρξιακό ερώτημα το έργο, φυσικά, δεν απαντάει αλλά αντιτάσσει τον «αυτοσαρκασμό» του. Το γέλιο μας είναι η πιο ισχυρή απάντησή μας στα αδιέξοδα. Τρία πρόσωπα συγκρούονται με την ανάγκη να βρεθεί ένα νόημα στο αναπόφευκτο. Υπάρχει σκοπός ή όλα είναι μια απλή σύμπτωση;

Το έργο, που μεταφράστηκε και εκδόθηκε πρώτα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ πριν ακόμα κυκλοφορήσει σε άλλες χώρες και έχει ήδη ανέβει σε σημαντικά θέατρα σε Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γαλλία, Μολδαβία, Ελβετία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Καναδά, Μαρόκο, Ιαπωνία και αλλού. Με σκηνές ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου και παραλόγου, το κείμενο αποκαλύπτει τον μηχανισμό εκμετάλλευσης των προσφύγων: από τους διακινητές και τους εμπόρους οργάνων, μέχρι την πολιτική ρητορική και τις τεχνολογίες αποκλεισμού.

Μια παράσταση-γροθιά στην πολιτική και συχνά κοινωνική αδιαφορία που φωτίζει την αδιάκοπη κίνηση του ξεριζωμού και της αναζήτησης μιας νέας πατρίδας. Χρησιμοποιώντας κινηματογραφικά ντοκουμέντα ως σκηνικό, οι θεατές νιώθουν μέρος της δράσης, βιώνοντας τη διαρκή μετακίνηση και αβεβαιότητα των προσφύγων.

Δείτε φωτογραφίες από την παράσταση:

---

Περισσότερες πληροφορίες: «Άνθρωπος του Θεού» του Ανδρέα Κέντζου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γεωργαλά στο Θέατρο 104

---