---

Με το δηλητήριο της αλαζονικής βεβαιότητας και της εμμονικής προσκόλλησης στο κέρδος να μετουσιώνει ύπουλα κάθε ψήγμα συνείδησης σε υποταγή στο βδελυρό ένστικτο της λαιμαργίας, ο Αλεξάντρ Πούσκιν συνθέτει μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στον ονειρικό ρομαντισμό και τον ρεαλισμό. Κεντρικός χαρακτήρας ο νεαρός Χέρμαν, ο οποίος εξαντλημένος από την περιορισμένη οικονομική του ανέση, ενδίδει στις προσταγές της ελκυστικής μοχθηρίας, μεταβαίνοντας από την εγκράτεια και την ταπεινότητα στον αμοραλισμό και στην μεγαλομανία. Τα γρανάζια της πλοκής θα κινήσει ο πειρασμός ενός πολυπόθητου μυστικού που εγγυάται βέβαιη επιτυχία στην πράσινη τσόχα, θεματοφύλακα του οποίου αποτελεί η γριά κόμισσα Άννα Φεντότοβνα. Μαθαίνοντας για το μυστικό, ο Χέρμαν θα επιχειρήσει εκμεταλλευόμενος τα αισθήματα της Λιζαβέτα Ιβάνοβνα να εισχωρήσει στο σπίτι της Κόμισσας. Όμως η βραδιά θα αποδειχθεί μοιραία γι’ αυτόν, καθώς η μανία του θα του κοστίσει την πολύτιμη εσωτερική γαλήνη αλλά και την διανοητική του ισορροπία.

Η διασκευή της Έλσας Ανδριανού, διατηρώντας στο μεγαλύτερο μέρος της το στοιχείο της τριτοπρόσωπης αφήγησης – ακόμα και των ίδιων προσώπων για τον εαυτό τους – και παραμερίζοντας σημαντικά το διάλογο μεταξύ των χαρακτήρων, μας απομακρύνει από τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, αφαιρώντας τη ζωντάνια από τη ροή των δράσεων του έργου. Παράλληλα, η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, αν και μεταδίδει γλαφυρά το σουρεαλιστικό στοιχείο, δεν καταφέρνει να υπερβεί τους περιορισμούς της διασκευής και να αποδώσει στο απόλυτο το στοχαστικό και ψυχογραφικό περιεχόμενο των ηρώων. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η προσθήκη του ρόλου που υποδύεται η Δήμητρα Χατούπη· ένας ρόλος που συμβάλλει άλλοτε στην αποτύπωση της ρεαλιστικής χροιάς του έργου και άλλοτε στη μεταφορά των εσωτερικών συγκρούσεων των πολυδιάστατων χαρακτήρων του. Συνάμα, η αισθητικά άρτια και εξαιρετικά λειτουργική σκηνογραφία και τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου αναδεικνύουν με στυλ και λεπτότητα τόσο την υπερβατική διάσταση των γεγονότων όσο και την πληθωρική ρωσική φυσιογνωμία.

Καθοριστική είναι η συμβολή των έξι ηθοποιών, οι οποίοι καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να αποκτήσει ζωηράδα η άκαμπτη αφήγηση. Η Μπέττυ Αρβανίτη συνθέτει ανάγλυφα την Κόμισσα Άννα Φεντότοβνα, φωτίζοντας πολύπλευρα τη συμβολική αυτή μορφή· από την δεσποτική, απαξιωτική, κακομαθημένη και εκδικητική όψη της έως τις πιο απόκρυφες πτυχές της. Η Εύα Σιμάτου, ως προστατευόμενη της Κόμισσας, σκιαγραφεί με εσωτερική ένταση μια εύθραυστη και αθώα νεαρή κοπέλα, έτοιμη να παραδοθεί στην φευγαλέα λάμψη του έρωτα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να απεγκλωβιστεί από τον ασφυκτικό ζυγό της Κόμισσας. Η Δήμητρα Χατούπη, υιοθετώντας ένα ηχόχρωμα θελκτικό, βγαλμένο σαν από σαγηνευτικό εφιάλτη, ερμηνεύει περιεκτικά έναν ιδιόμορφο ρόλο – αυτόν της υπόκωφης μοχθηρίας – που κινείται στον χώρο σαν να παρασύρει, αργά αλλά σταθερά, τους ήρωες προς την τραγική τους κατάληξη. Ο Γιάννης Σύριος, ενώ στην αρχή αποδίδει πειστικά τον ντροπαλό και εγκρατή Χέρμαν, δεν κατορθώνει να διεισδύσει στα σκοτεινά τοπία της ψυχής του, συγκροτώντας έναν χαρακτήρα που δεν αποτυπώνει πλήρως την ανηθικότητα και την έπαρση του νεαρού αξιωματικού. Ο Παναγιώτης Καμμένος ενσαρκώνει τον Πρίγκιπα Πάβελ Αλεξάντροβιτς Τόμσκι με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, δίνοντας παιγνιώδη και ανάλαφρη διάσταση στην ψυχοσύνθεση του. Ο Νίκος Αλεξίου, αξιοποιώντας τη σημαντική του εμπειρία, κινείται με ευελιξία ανάμεσα στους ρόλους.

Συμπέρασμα

---

H παράσταση επιχειρεί μια σύνθετη αναμέτρηση με το ψυχογραφικό και συμβολικό περιεχόμενο του έργου, με τη συντηρητική σκηνοθετική προσέγγιση να μην κατορθώνει να υπερβεί τους δομικούς περιορισμούς της διασκευής. Στα θετικά της παράστασης προσμετρώνται η αισθητική αρτιότητα της σκηνογραφίας και των κοστουμιών καθώς και οι πολύ καλές στο σύνολό τους ερμηνείες.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας στις 4 Μαρτίου 2026.

---

Εισιτήρια στο ticketservices.gr

---