---

Ένας αγώνας που ξεπερνά τα όρια του σώματος και της ψυχής, προς τέρψιν ενός κοινού που πέφτει λαίμαργα στον μπουφέ της εξαθλίωσης, μας φέρνει αντιμέτωπους με τα όρια της ηθικής και της ανάγκης. Δεκάδες άποροι νέοι, θύματα της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει την Αμερική του 1932, σπεύδουν να διεκδικήσουν μια θέση στον «μαραθώνιο χορού», διατηρώντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, γοητευμένοι από τη λάμψη του κάλπικου Αμερικάνικου ονείρου. Μέσα από μια γραφή αλληγορική και συνάμα βαθιά προσγειωμένη στην αιχμηρή όψη της πραγματικότητας, ο Αμερικάνος μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος Horace McCoy, υφαίνει ένα διαχρονικό έργο — μια ωδή στην ανεκτίμητη αξία της ανθρώπινης ψυχής, η οποία τίθεται υπό αμφισβήτηση όταν η απελπισία κυριεύει τον ανθρώπινο νου, οδηγώντας το άτομο στην απώλεια κάθε ίχνους αξιοπρέπειας. Με κύριο άξονα της μετάφρασης και της διασκευής τους την ανάδειξη της σκοτεινής ατμόσφαιρας της νουβέλας, ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης δημιουργούν μια νοηματικά πυκνή παράσταση, φέρνοντας στο προσκήνιο τόσο το τραχύ και αδιάλλακτο πρόσωπο του θύτη όσο και την ψυχική και σωματική φθορά του θύματος.

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά προσδίδει μια διττή ανάγνωση στο έργο, αποτυπώνοντας τον μαραθώνιο αφενός ως μέσο διεκδίκησης της ευτυχίας και αφετέρου ως προϊόν μαζικής κατανάλωσης. Παράλληλα, θέτοντας τον θεατή έμμεσα συμμέτοχο της δράσης, σχολιάζει την ευθύνη αυτών που “νίπτουν τας χείρας των” μπροστά στο τέρας της εκμετάλλευσης, κινητοποιώντας τον προβληματισμό σχετικά με το πλήθος των εγκλημάτων που συναινούμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε καθημερινά. Επιπροσθέτως, κλιμακώνοντας σταδιακά την ένταση, τοποθετεί τους ήρωες απέναντι στην ματαιότητα της ύπαρξης, προσεγγίζοντας μια ωμά ρεαλιστική απεικόνιση που κινεί ταχύτατα τα γρανάζια της συναισθηματικής φόρτισης, κρατώντας ζωντανή ως το τέλος την αγωνία και το ενδιαφέρον του θεατή. Την αφιλόξενη και ζοφερή ατμόσφαιρα της σκηνοθετικής προσέγγισης συμπληρώνει η σκηνογραφία του Γιώργου Λυντζέρη και οι φωτισμοί των Βαγγέλη Μούντριχα και Σεμίνας Παπαλεξανδροπούλου.

Ο Νίκος Ιωαννίδης, στον ρόλο του Ρόκι Γκράβο, σκιαγραφώντας με λεπτομέρεια το τραύμα του ήρωα, παραδίδει μια ιδιαίτερα διεισδυτική ερμηνεία, που εμπεριέχει τόσο την ανάλγητη και ωφελιμιστική όψη του επιχειρηματία όσο και τις ενοχές που βαραίνουν τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από αυτήν. Η Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη ως Γκλόρια Μπίτι, αξιοποιώντας εύστοχα τα εκφραστικά της μέσα, συνθέτει μια ηρωίδα βαθιά τραγική, η οποία ενδίδει στα καλέσματα του δήμιου της ανάγκης, μολονότι μοιάζει εξαρχής να γνωρίζει το φρικτό τέλος. Μέσα από τη μαγική απλότητα του Γιώργου Σεϊταρίδη αναδύεται ένας γήινος χαρακτήρας, του οποίου η ουσία αρθρώνεται γύρω από τη θεμελιώδη αρετή της ενσυναίσθησης. Παράλληλα, οι Ορνέλα Λούτη, Δήμητρα Κολλά, Νικόλας Μπράβος, Στέφανος Κακαβούλης, Χριστίνα Σαμπανίκου, Σωτήρης Μεντζέλος, Αντώνης Αντωνίου, Θάνος Κρομμύδας, Αγάπη Παπαθανασιάδου, Ευάγγελος Ανδρέας Εμμανουήλ, Όλγα Θανασιά, Αλεξάνδρα Γαϊδατζή, Παρασκευή Αλίρη και η Γιάννα Σταυράκη τόσο μαζί όσο και καθένας ξεχωριστά δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους ερμηνευτικά, αποτυπώνοντας γλαφυρά τις πολλαπλές όψεις μιας κοινωνίας, τα σαθρά θεμέλια της οποίας διαβρώνει ο αμοραλισμός. Την εικόνα της απελπισίας και της αδυσώπητης φθοράς των σωμάτων μεταφέρουν εύγλωττα οι χορογραφίες της Ναταλίας Βαγενά, ενώ οι μελωδίες του Μάνου Αντωνιάδη αποπνέουν το μελαγχολικό αποτύπωμα της εποχής, προσδίδοντας κάθε φορά την κατάλληλη χροιά στις διαθέσεις του συναισθηματικά πολυσχιδούς κειμένου.

Συμπέρασμα

---

Μέσα από μια πολυεπίπεδη σκηνοθετική προσέγγιση, ένα εξαιρετικά δεμένο ερμηνευτικά σύνολο και μια ατμόσφαιρα διαρκούς ψυχικής ασφυξίας, το έργο κατορθώνει να μεταφέρει τον θεατή σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται αδιάκοπα απέναντι στον αμοραλισμό του κέρδους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αναδεικνύεται σε προάγγελο της σύγχρονης κοινωνικής αναλγησίας και εκμετάλλευσης, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη σημασία της ενσυναίσθησης ως ύστατου καταφυγίου της ανθρώπινης ψυχής απέναντι στην ηθική κατάρρευση.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Εν Αθήναις στις 15 Φεβρουαρίου 2026.

---