---

Με πνεύμα οξύ και συναισθηματικά πολυδιάστατους χαρακτήρες τα “Ανεξάρτητα Κράτη” των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη γίνονται μια σκοτεινή πραγματικότητα δομημένη πάνω στα θεμέλια της αλληγορίας. Παγιδευμένοι στο φιλόξενο κελί των φόβων τους, οι ήρωες καλούνται να ξεμπερδέψουν το σύνθετο κύκλωμα των σκέψεων τους και να διαφυλάξουν το εύθραυστο οικοδόμημα των αντιλήψεων τους απέναντι σε ένα σύστημα, έτοιμο να τους καταπιεί με την παραμικρή ένδειξη ανυπακοής. Πλάθοντας ένα έργο στο οποίο η σιωπή αποκτά μεγαλύτερη δριμύτητα από τις αλλεπάλληλες εντάσεις που κατακλύζουν τα γραφεία της εφημερίδας, όπου εκτυλίσσεται η δράση, οι δύο έμπειροι συγγραφείς καλούν επιτακτικά τον θεατή να αναρωτηθεί πού τελειώνει η ενσυναίσθηση και πού αρχίζει η προάσπιση του προσωπικού συμφέροντος και της ατομικής βολής.

Πιάνοντας το νήμα από το παραπάνω ερώτημα, ο Γιώργος Παλούμπης σκηνοθετεί μια παράσταση στην οποία ο θεατής γίνεται συνένοχος στη βαρβαρότητα, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερη δύναμη στην αιχμηρή γραφή του έργου. Τα πρόσωπα της δράσης γίνονται πιόνια σε μια εκ προοιμίου καταδικασμένη παρτίδα σκακιού, με την ελευθερία να καταπνίγεται από τα ορμητικά κύματα μιας ανελέητης καθημερινότητας, που προσφέρει το εισιτήριο της ασφάλειας μόνο σε όσους επιλέγουν να εθελοτυφλούν μπροστά στη φρικαλεότητα. Παράλληλα, ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η αντίστιξη μεταξύ της δυναμικής των δύο φύλων στη συγκεκριμένη εποχή, στοιχείο που οξύνει ακόμα περισσότερο τις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ των ηρώων. Στον ωμά ρεαλιστικό πυρήνα της σκηνοθεσίας συμβάλλει καθοριστικά η καλαίσθητη σκηνογραφία της Νατάσας Παπαστεργίου καθώς και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Βασίλη Κλωτσοτήρα, που διεισδύουν στο σκοτάδι των προθέσεων, αναδεικνύοντας τις πολυδιάστατες συναισθηματικές διαδρομές των χαρακτήρων.

Την δυναμική της παράστασης απογειώνει η δεμένη οκταμελής ομάδα ηθοποιών: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος. Ακολουθώντας με συνέπεια μια κοινή ερμηνευτική γραμμή με κεντρικό άξονα την φυσικότητα και την ειλικρίνεια, οι ηθοποιοί καταδύονται στην ουσία της οδύνης του χαρακτήρα που υποδύονται αλλά και την ψυχική εξουθένωση που επιφέρει η καταπίεση.

Συμπέρασμα

---

Τα “Ανεξάρτητα Κράτη” αποτελούν ένα βαθύ κοινωνικοπολιτικό δράμα πάνω στα όρια της ηθικής ευθύνης και την αρετή της ενσυναίσθησης, το οποίο απογειώνεται από τις εξαιρετικές ερμηνείες και την σύμπνοια των ηθοποιών. Ταυτόχρονα, ο ωμός ρεαλισμός της σκηνοθετικής ανάγνωσης κατορθώνει να μετατρέψει το κοινό από παθητικό παρατηρητή σε ενεργό συνομιλητή, καλώντας τον να αναμετρηθεί με τις δικές του σιωπές, συμβιβασμούς και επιλογές. Το αποτέλεσμα είναι μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση, που εξακολουθεί να συνοδεύει τον θεατή και μετά την έξοδό του από την αίθουσα.

---