---

Στο νέο του έργο, ο Άκης Δήμου καταπιάνεται με τη γελοιότητα που επενδύει το κουστούμι της λαιμαργίας και της αλαζονείας του ανθρώπου, που καταβάλλεται από τον ύπουλο δαίμονα της εξουσίας. Μια λαμπερή δεξίωση με αφορμή την επέτειο γάμου του Υπουργικού ζεύγους, φέρνει στο προσκήνιο τις κρυμμένες ατζέντες των πέντε ηρώων. Στο επίκεντρο βρίσκονται ένας αλαζόνας και ιδιοτελής Υπουργός με την εκκεντρική σύζυγο του, μια αλλοπρόσαλλη συγγραφέας ανάλαφρων μυθιστορημάτων, ένα ισχυρό στέλεχος της αντιπολίτευσης και ένας «μουλοχτός» δημοσιογράφος. Καθώς η βραδιά προχώρα και το αλκοόλ, σε συνδυασμό με το εύθυμο κλίμα της βραδιάς, αποδυναμώνει σταδιακά τις άμυνές τους, οι ήρωες εγκαταλείπουν το προσωπείο της αψεγάδιαστης δημοσίας εικόνας, παραχωρώντας άπλετο χώρο στην ξέφρενη σειρήνα της απληστίας. Ο συγγραφέας, επενδύοντας στις στιγμές διαύγειας των χαρακτήρων από τη σχηματική τους υπόσταση, επιτυγχάνει τη δημιουργία μιας ατακαδόρικης πολιτικής κωμωδίας, η οποία εδραιώνεται πάνω στο βαθύ και διαχρονικό ερώτημα: Είναι επιθυμητή η ευτυχία όταν είσαι αναγκασμένος να την αποφεύγεις αιώνια, προκειμένου να ξεχάσεις τι έκανες για να την αποκτήσεις;

Δίνοντας το περιθώριο στην υπερβολή να ανθίσει και διατηρώντας αρχικά έναν ικανοποιητικό ρυθμό που βελτιώνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της παράστασης, η σκηνοθεσία του Μανώλη Δούνια και του Αιμίλιου Χειλάκη προσφέρει στο κοινό μια ευχάριστη παράσταση που διατηρεί ως το φινάλε το ενδιαφέρον του θεατή. Παράλληλα, τόσο το κείμενο όσο και η σκηνοθετική προσέγγιση αποφεύγουν επιτυχώς την παγίδα του διδακτισμού και της μονόπλευρης ανάγνωσης, φωτίζοντας τα μελανά σημεία και των δύο πλευρών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, υπογραμμίζονται κυρίως οι νοοτροπίες που διέπουν τον πολιτικό κόσμο, χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη έμφαση σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Την πληθωρική φυσιογνωμία του ζευγαριού πλαισιώνει εύστοχα τα κουστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη και η σκηνογραφία της Μαρίας Φίλιππου, η οποία, αντλώντας από μια κιτς αισθητική, μετατρέπει την κρεβατοκάμαρα του Υπουργού σε προέκταση του παραλογισμού που διαπερνά τους ήρωες.

Υπό το πρίσμα της υπερβολής και της σπιρτάδας, οι πέντε ηθοποιοί συνομιλούν δημιουργικά με το πνεύμα της σκηνοθεσίας. Ο Αιμίλιος Χειλάκης αποδεικνύει ακόμα μια φορά πόσο υποκριτικά ευέλικτος είναι, ενσαρκώνοντας γλαφυρά τον κυνικό Υπουργό και αδιάφορο σύζυγο. Η Αθηνά Μαξίμου δημιουργεί μια γοητευτικά αλλοπρόσαλλη, σνομπ γυναίκα της υψηλής κοινωνίας, εμμονική με τα αναρίθμητα ζευγάρια παπουτσιών που κοσμούν το δωμάτιό της, ενώ αξιοποιώντας κατάλληλα τα εκφραστικά της μέσα, κατορθώνει να αναδείξει και την ενοχική πτυχή της ηρωίδας. Η Μαριάννα Τουμασάτου ενσωματώνει εύστοχα στον ρόλο της ματαιόδοξης μυθιστοριογράφου την έννοια του “τακτοποιημένου χάους”, συμβάλλοντας καθοριστικά στο μπρίο της παράστασης. Ο Αλέκος Συσσοβίτης, αποδομώντας σταδιακά τη στιβαρή εικόνα του έμπειρου πολιτευτή και στυγνού εκβιαστή, αποδίδει με δεξιοτεχνία τον ευάλωτο άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τον λαοπρόβλητο άνδρα· μέσα από αυτή τη ρωγμή αναδύεται και η γελοιότητα του χαρακτήρα του. Ο Δημήτρης Φιλιππίδης ανταποκρίνεται με συνέπεια στον ρόλο του φιλόδοξου δημοσιογράφου.

Συμπέρασμα

---

Το κείμενο του Άκη Δήμου βρίσκει μια φιλόξενη στέγη κάτω από την σκηνοθετική ματιά των Δούνια-Χειλάκη και τις μεστές ερμηνείες των ηθοποιών, οι οποίες αναδεικνύουν με συνέπεια τις αντιφάσεις και τις εύθραυστες ισορροπίες των χαρακτήρων. Μέσα από την υπερβολή, το χιούμορ και τις ρωγμές που αποκαλύπτονται πίσω από τα κοινωνικά προσωπεία, οι ήρωες απογυμνώνονται σταδιακά από την επίπλαστη βεβαιότητά τους, προσφέροντας μια κωμωδία που, πέρα από την ψυχαγωγική της διάσταση, διατηρεί τον προβληματισμό της ζωντανό και επίκαιρο.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Τετάρτη 8 Ιουλίου στην Ταράτσα του Θεάτρου Λαμπέτη.

---