---

Συνομιλώντας με την παράδοση της επιθεώρησης, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Δημήτρης Χαλιώτης άλλοτε κατορθώνουν να καυτηριάσουν εύστοχα τις παθογένειες της σύγχρονης επικαιρότητας, ενώ άλλοτε η γραφή τους υποχωρεί μπροστά στην αμηχανία του λόγου που περιορίζει το σχόλιο σε συμβατικότερες φόρμες, ανακόπτοντας παράλληλα τη σκηνική ροή. «Woke agenda», πωρωμένες θαυμάστριες του Πρωθυπουργού, διεφθαρμένοι δικαστικοί λειτουργοί, πολύχρωμα τιμολόγια ενέργειας, social media, Eurovision, φανατικοί πατριώτες, θεατρόφιλες σε απόγνωση και ασθενείς εξουθενωμένοι από την αναμονή στο ΕΣΥ συγκροτούν τη θεματική παλέτα μιας παράστασης που αφουγκράζεται τις αντιφάσεις και τις αγωνίες της καθημερινότητας. Ωστόσο, παρά τον πλούτο του υλικού, το γεγονός ότι ορισμένα νούμερα είναι σαφώς πιο καίρια και αιχμηρά από άλλα, δημιουργεί ένα άνισο αποτέλεσμα που αντισταθμίζεται εν μέρει από τη μουσική και τη σκηνοθεσία.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ο οποίος αναμετριέται για πρώτη φορά με το είδος της επιθεώρησης, παραδίδει μια παράσταση με ζωντανό παλμό, διατηρώντας το αίσθημα ευφορίας στον θεατή καθ’ όλη τη διάρκειά της. Παράλληλα, αξιοποιεί εύστοχα το στοιχείο της υπερβολής, όπου αυτή επιστρατεύεται, προσφέροντας γέλιο μέσα από τη γκροτέσκα απόδοση αναγνωρίσιμων φιγούρων της ζοφερής πραγματικότητας του σήμερα. Το μπρίο της σκηνοθεσίας ακολουθούν οι παιχνιδιάρικες μελωδίες του Θέμη Καραμουρατίδη, οι οποίες πέρα από την λειτουργική σύνδεση με τη χροιά του κειμένου, προσδίδουν μια ανάλαφρη νότα στα γεγονότα, παρακινώντας το κοινό να αφήσει για δύο περίπου ώρες έξω από το θέατρο τα προβλήματα του και να παραδοθεί στην χααλαρότητα της στιγμής. Τη σκηνή ντύνουν τα πολύχρωμα κοστούμια και η μελετημένη σκηνογραφική ιδέα της Μαγδαληνής Αυγερινού, δομημένη με άξονα την ποικιλομορφία ανθρώπων που κατοικούν σε μια πολυκατοικία, αλλά και στην ακατάπαυστη ανάγκη τους να ξεφύγουν από τα όρια του διαμερίσματος.

Ο θίασος αποτελεί το μεγαλύτερο ατού της παράστασης. Η Μαρία Διακοπαναγιώτου μας χαρίζει ίσως το πιο αστείο στιγμιότυπο της παράστασης ως ένθερμη υποστηρίκτρια του Πρωθυπουργού, ενώ η πληθωρική της παρουσία προσφέρει μια καταιγιστική και ατακαδόρικη διάσταση στο νούμερο της Eurovision. Η Ελένη Κοκκίδου και η Γιούλη Τσαγκαράκη, αξιοποιώντας την εμπειρία τους, καθώς και τη δυνατή σκηνική χημεία που έχουν μεταξύ τους, δημιουργούν ένα εκρηκτικό δίδυμο ως “κατατρεγμένες” πρώην αριστερές και “ιντελεκτουάλ” νυν δεξιές. O Θανάσης Ισιδώρου, αξιοποιώντας με ακρίβεια τα εκφραστικά του μέσα συνθέτει μια σπαρταριστή καρικατούρα του Πρωθυπουργού, ενώ ανταποκρίνεται άριστα και στις επιμέρους εμφανίσεις του. Ο Δημήτρης Πιατάς, ο Δημήτρης Μακαλιάς, η Σύρμω Κεκέ, ο Αλέξης Βιδαλάκης και ο Ζερόμ Καλούτα ανταποκρίνονται με κέφι και αξιοθαύμαστη ενέργεια στους διαφορετικούς ρόλους που επωμίζονται.

Συμπέρασμα

---

H παράσταση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου αξιοποιεί με κέφι και σπιρτάδα τα εργαλεία της επιθεώρησης, μετατρέποντας την επικαιρότητα σε ένα πολύχρωμο σκηνικό μωσαϊκό αναγνωρίσιμων προσώπων και συμπεριφορών. Παρά τις αδυναμίες της γραφής, ο ζωντανός ρυθμός, η μουσική και, κυρίως, η απολαυστική παρουσία του θιάσου προσφέρουν στο κοινό μια ανάλαφρη και ευχάριστη στο σύνολο της παράσταση.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Παρασκευή 19 Ιουνίου στο Δημοτικό Κηποθέατρο Παπάγου.

---