---

Στο νέο έργο του Άρη Ασπρούλη και της Ιόλης Ανδρεάδη, το πνεύμα του καταξιωμένου Μανώλη Χιώτη έρχεται να μας αφηγηθεί την ιστορία ενός ανθρώπου που γλέντησε, δοξάστηκε, πόνεσε και απογοητεύτηκε όπως οποιοσδήποτε άλλος. Άλλωστε αυτό είναι και το στοιχείο της γραφής που δίνει μια ιδιαίτερη δυναμική στην παράσταση: το ότι ο Χιώτης δεν παρουσιάζεται ως άγιος αλλά ως ένας απλός ταξιδιώτης της ζωής που πάλευε με τις δικές του αδυναμίες. Μέσω της συνειρμικής αφήγησης που θυμίζει όνειρο, η διαδρομή και τα τραγούδια του μεγάλου μουσικού ξεδιπλώνονται πέρα από τα όρια μιας αποστειρωμένης βιογραφίας, σχηματίζοντας ένα διεισδυτικό κράμα συγκίνησης και νοσταλγίας που γεννά εικόνες και συναισθήματα στον θεατή. Τα τραγούδια του – με την άρτια συνοδεία της πενταμελούς ζωντανής ορχήστρας (Παύλος Παφρανίδης, Βαγγέλης Καλαμάρας, Κατερίνα Σεγκούνα-Πλιόγκου, Κωνσταντίνος Σαπούνης και Κώστας Μπουντούρης) – εντάσσονται αρμονικά στη ροή της παράστασης, αποτελώντας προέκταση της συναισθηματικής κατάστασης του ήρωα τη δεδομένη στιγμή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η σκηνή γίνεται μέρος μιας φιλόξενης ανάμνησης, απ’ όπου αναδύεται η πολύτιμη ξεγνοιασιά μιας άλλης εποχής.

Η Ιόλη Ανδρεάδη τοποθετεί την δράση τού έργου σε ένα ονειρικό πάλκο, όπου πρόσωπα και γεγονότα στεγάζονται σε ένα άχρονο περιβάλλον, που επιτρέπει στο πρωταγωνιστή άλλοτε να συμμετέχει και άλλοτε να γίνεται παρατηρητής της συνθήκης της οποίας αποτελεί τον πυρήνα. Παράλληλα, η συνύπαρξη του νεαρού και του ώριμου Μανώλη Χιώτη επί σκηνής τονίζει τον στοχαστικό χαρακτήρα του έργου, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο που έχει την διάθεση να κατανοήσει, να παραδεχτεί και να μοιραστεί μαζί μας τα σφάλματά του, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν αμαυρωθεί η λαμπερή μαρκίζα. Ταυτόχρονα, υπογραμμίζει την βαθύτερη ανάγκη του ατόμου να ζητήσει συγχώρεση από το αγνό παιδί που κατοικεί μέσα του για όλα όσα έχει διαπράξει. Το ονειρικό πλαίσιο της σκηνοθεσίας υπηρετούν με συνέπεια τα καλαίσθητα σκηνικά της Μαρίας Φιλίππου – εμπνευσμένα από την φυσιογνωμία του κοσμικού κέντρου «Pigals» – και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου.

Ο Γεράσιμος Γεννατάς , ως Μανώλης Χιώτης, βρίσκεται σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της πορείας του. Αξιοποιώντας το σπάσιμο της φωνής του και τα εκφραστικά του μάτια, φέρνει στο προσκήνιο κάθε ρωγμή του ήρωα, φωτίζοντας τόσο την ευάλωτη πλευρά του Μανώλη Χιώτη όσο και τον κατακερματισμένο ψυχισμό του. Με κύριο άξονα την αθωότητα της ηλικίας, ο Θάνος Κόνιαρης συνθέτει μια αέρινη φιγούρα, στον ρόλο του νεαρού Μανώλη Χιώτη. Ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη αποτελούν οι ερμηνείες της Βανέσας Αδαμοπούλου (Ζωή Νάχη, Γκρέις Κέλλυ) και της Πέννυς Μπαλτατζή (Μαίρη Λίντα), οι οποίες, αποδίδοντας με συγκινησιακή φόρτιση τα τραγούδια του σπουδαίου μουσικού, κατορθώνουν να αναδείξουν τις εσωτερικές μεταπτώσεις και τον δυνατό χαρακτήρα των εμβληματικών αυτών γυναικών. Ο Αργύρης Αγγέλου περνά με άνεση από ρόλο σε ρόλο, ενώ διακρίνεται εξίσου και στο τραγούδι. Οι Βασίλης Μαργέτης, Ελένη Μισχοπούλου και Κωνσταντίνος Μουταφτσής ενσαρκώνουν με ευελιξία πλήθος διαφορετικών προσώπων.

Συμπέρασμα

---

Το δίδυμο Ασπρούλης-Ανδρεάδη κατορθώνει να μετατρέψει τη βιογραφία του Μανώλη Χιώτη σε ένα ποιητικό σκηνικό ταξίδι μνήμης, όπου η μουσική λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ιόλης Ανδρεάδη, σε συνδυασμό με τις μεστές ερμηνείες, ανασυνθέτει με ευαισθησία το πορτρέτο ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, φωτίζοντας παράλληλα τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Κυριακή 19 Ιουλίου στο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος.

---