---

Στην διασκευή του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, το φινάλε γίνεται αφετηρία και η ιστορία της Μήδειας μετατρέπεται σε έναν άγριο εφιάλτη όπου ο άνθρωπος καλείται να έρθει σε επαφή με τις πιο μύχιες και σκοτεινές σκέψεις του. Η Μήδεια αναδύεται ως μια ηρωίδα με διττή υπόσταση: αφενός ως μια επαναστατική φιγούρα που διαρρηγνύει βίαια την διαστρεβλωμένη πατριαρχική αντίληψη της κοινωνίας για την γυναικεία φύση και ψυχοσύνθεση και, αφετέρου, ως μια μετέωρη ύπαρξη που παλεύει με την βαναυσότητα και τον παρορμητισμό των ενστίκτων που διέπουν τον νου και την ψυχή της. Η δράση μοιάζει να τοποθετείται σε μια φαντασιακή κόλαση, όπου τα πρόσωπα που εμπλέκονται στην αναδρομική αναπαράσταση των γεγονότων άλλοτε προειδοποιούν την κόρη του βασιλιά της Κολχίδας για το αναπόφευκτο τέλος και άλλοτε μεταμορφώνονται σε Ερινύες, καταδιώκοντάς την για τα φρικτά εγκλήματά της. Από την διασκευή δεν απουσιάζει ούτε το στοιχείο του αρρωστημένου έρωτα, ενός συναισθήματος αδάμαστου – όπως και η ίδια η Μήδεια –, ούτε εκείνο της κατάρρευσης του σαθρού οικοδομήματος της παραδοσιακής οικογένειας· δύο κομβικοί άξονες γύρω από τους οποίες οποίους κινείται τόσο ο ψυχολογικός όσο και ο κοινωνικός πυρήνας του έργου.

Μέσα από μία ονειρική και απόκοσμη ανάγνωση, ο Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς τοποθετεί την Μήδεια μέσα σε ένα άχρονο περιβάλλον πλούσιο σε συμβολισμούς. Παρόλο που το υπερβατικό πλαίσιο αυτό – εκ πρώτης όψεως κουμπώνει με το ύφος της διασκευής – δεν καθίσταται τελικά λειτουργικό, καθώς η ροή σκοντάφτει στην άστοχη κατανομή της έντασης, με ορισμένα σημεία που απαιτούσαν μεγαλύτερη εσωτερικότητα να καταπνίγονται από την υπερβολή, ενώ σημεία συναισθηματικής κορύφωσης να αποδίδονται υποτονικά. Φυσικά, υπάρχουν και στιγμές όπου η διάθεση του σκηνοθεσίας συμβαδίζει αρμονικά με το πνεύμα του έργου, δημιουργώντας ιδιαίτερα δυνατές εικόνες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, αποτελεί η σκηνή κατά την οποία η Μήδεια γκρεμίζει με την βαριοπούλα το οικοδόμημα της εστίας, αποτυπώνοντας συμβολικά τόσο την παιδοκτονία όσο και την κατάρρευση του θεσμού της οικογένειας.

Στο απόκρυφο και συμβολικό ύφος της σκηνοθεσίας εντάσσονται εύστοχα οι υπερμεγέθεις μάσκες του Νικόλα Παπαδόπουλου, που φορούν οι ήρωες και ο Χορός, οι οποίες παραπέμπουν στα δαιμόνια, τους πειρασμούς, αλλά και στις ενοχές που βασανίζουν την ανθρώπινη ψυχή. Παράλληλα, η αφαιρετική σκηνογραφική ιδέα του Σωτήρη Μελανού, ενώ αποδίδει καλαίσθητα την αφανή φυλακή της συνείδησης αλλά και τα όρια μιας κοινωνίας που μας θέλει παγιδευμένους στα πρότυπα της, στερείται σε μεγάλο βαθμό λειτουργικότητας, περιορίζοντας τους ερμηνευτές. Με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του έργου συνομιλούν ταιριαστά τόσο η μουσική του Δημήτρη Καμαρώτου όσο και οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου.

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ως ηθοποιός με θηριώδες εκτόπισμα επί σκηνής, σκιαγραφεί μια επιβλητική ηρωίδα, αντλώντας από τις πιο αρχέγονες και απρόσιτες περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την ερμηνεία της αναδύεται μια ερωτευμένη, σαγηνευτική, αμείλικτη, τολμηρή και προδομένη Μήδεια που παίζει το τελευταίο της χαρτί, συνυπολογίζοντας το ρίσκο της απώλειας του ίδιου της του εαυτού. Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος, ως Ιάσονας, εστιάζοντας στην πληγωμένη πλευρά του χαρακτήρα, χωρίς να παραμελεί εκείνη του αλαζονικού και αδιάφορου συζύγου, δίνει μια νέα πνοή στον ήρωα του Ευριπίδη, διεισδύοντας βαθύτερα στο αίσθημα της συντριβής του. Η Ρένη Πιττακή εμφανίζεται αγέρωχη στον ρόλο της Τροφού, ενώ ο Τάσος Σωτηράκης συνθέτει μια στιβαρή παρουσία στον ρόλο του Αιγέα. Στον αντίποδα, ο Άρης Λεμπεσόπουλος δεν κατορθώνει να εισχωρήσει στην ψυχοσύνθεση του Κρέοντα, παραδίδοντας μια υποτονική ερμηνεία που δεν αποπνέει το κύρος του βασιλιά της Κορίνθου. Ταυτόχρονα, ο Διονύσης Πιφέας, ως Αγγελιαφόρος, εγκλωβίζεται στην υπερβολή τόσο της κίνησης όσο και της εκφοράς του λόγου. Τέλος, ο Χορός (Ηλέκτρα Καρτάνου, Εμμανουήλ Κοντός, Ιωάννα Μπιτούνη, Κατερίνα Νταλιάνη, Διονύσης Πιφέας, Μαριάμ Ρουχάτζε, Νίκος Τσιμάρας) ανταποκρίνεται με συνέπεια στις περιορισμένες αρμοδιότητες που του αποδίδονται.

Συμπέρασμα

---

H «Μήδεια» του Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς επιχειρεί μια τολμηρή και σκοτεινή επαναπροσέγγιση του ευριπίδειου μύθου, αναζητώντας πίσω από το γνώριμο δράμα τις πιο άγριες και αθέατες πλευρές της ανθρώπινης φύσης. Παρά τις άνισες σκηνοθετικές επιλογές και τις στιγμές όπου η υπερβολή αποδυναμώνει τη δραματική ένταση, η επιβλητική παρουσία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη και η συνολική παρουσία του θιάσου συμβάλλουν στην εξισορρόπηση του τελικού αποτελέσματος.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης – Δημήτρης Κιντής.

---