---

Περνώντας το κατώφλι της εισόδου, ο θεατής εισέρχεται στον ιδιαίτερο κόσμο της Κιτσοπούλου με σχετική ευκολία. Ένα κομμωτήριο, ένα καφενείο, αμέτρητες συζητήσεις· ένας μικρόκοσμος μέσω του οποίου υπογραμμίζονται οι επίσης αμέτρητες παθογένειες της ελληνικής επαρχίας.

Τι συμβαίνει τελικά σε ένα επαρχιακό σπίτι, όταν η πόρτα κλείσει και οι μάσκες πέσουν; Και κατά πόσο αυτά τα μυστικά παραμένουν κρυφά σε μια τόσο κλειστή κοινωνία;

Η σκηνοθετική γραμμή μάς μεταφέρει πίσω στον χρόνο, σε μια επαρχιακή πραγματικότητα γεμάτη αντιφάσεις. Πίσω από την εξωτερική βιτρίνα της φιλοξενίας και του πολιτισμού, ξεσκεπάζεται μια κοινωνία βαθιά συντηρητική, πνιγμένη στην υποκρισία, τον φόβο για τη γνώμη των άλλων και τα καλά θαμμένα μυστικά.

Ένα έντονο μείγμα από έρωτες, καυγάδες, γλέντια και τραγούδια συνυπάρχουν αναπόφευκτα και ξετυλίγονται μέσα σε ογδόντα λεπτά μπροστά στα μάτια του θεατή. Μέσα από το καυστικό χιούμορ, αναδύεται η βιαιότητα που επικρατεί στην επαρχιακή καθημερινότητα. Κι ο Μουνής βρίσκεται πάντα εκεί, σιωπηλός μάρτυρας, ζωγραφίζοντας τις ιστορίες των ανθρώπων πάνω στα τραπεζομάντηλα.

Το κείμενο της Κιτσοπούλου, ωμό και καυστικό, σε συνδυασμό με την ικανότητα των πέντε ηθοποιών, κρατά το ενδιαφέρον. Βρισκόμενοι καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης επί σκηνής, οι ηθοποιοί δεν εμμένουν σε έναν και μόνο ρόλο· αντίθετα, εναλλάσσονται συνεχώς, αλλάζοντας ρούχα και περούκες, καταφέρνοντας έτσι να μεταφέρουν την πολυπρόσωπη πραγματικότητα της ελληνικής επαρχίας.

Οι Γιάννης Οικονομίδης, Χαρά Τσιτομενέα, Γιώργος Ντούσης, Καλλιόπη Καραμάνη και Ηλέκτρα Κομνηνίδου λειτουργούν στη σκηνή με αξιοσημείωτο συντονισμό. Με έντονη σωματικότητα και εκφραστικότητα προσφέρουν πειστικές ερμηνείες, καθώς ισορροπούν ανάμεσα στο γέλιο και το δράμα, αναπαριστώντας κάθε φορά τους θύτες και τα θύματα αυτής της σκληρής κοινωνίας.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Βαγγέλη Ζιλέλη, πετυχαίνουν να μεταφέρουν τον θεατή στον πυρήνα της ελληνικής επαρχίας. Το καφενείο και το κομμωτήριο μιας κλειστής κοινωνίας, είναι τα καίρια σημεία όπου εξομολογούνται τα πάντα ή απογυμνώνονται όλα τα «κουτσομπολιά». Παράλληλα, η πρωτότυπη μουσική του Βασίλη Τζαβάρη δημιουργεί μία έντονη αντίθεση και ειρωνεία· όσο οι ήρωες τσακώνονται, από πίσω ακούγονται κλαρίνα και χαρούμενες μελωδίες, προκαλώντας έτσι μία ενδιαφέρουσα σύγχυση στον θεατή.

Συμπέρασμα

---

«Ο Μουνής» σε σκηνοθεσία Νατάσσας Παπαμιχαήλ είναι μια παράσταση που αλληλεπιδρά με τον θεατή. Το έργο αυτό γίνεται καθρέφτης των δικών μας συλλογικών παθογενειών· ένα θεατρικό αποτέλεσμα που, μέσω του χιούμορ, μας φέρνει αντιμέτωπους με την ωμή αλήθεια.  

Στο σύνολό του, είναι μια πρόταση με ξεκάθαρη ταυτότητα, η οποία όμως κινείται σε ένα ύφος θεατρικής κωμωδίας που προσωπικά δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Αν και το έργο θέτει ενδιαφέροντες προβληματισμούς, το συγκεκριμένο στυλ προσέγγισης με κράτησε σε μια σχετική απόσταση, υπενθυμίζοντας ότι η πρόσληψη τέτοιων παραστάσεων παραμένει πάντα θέμα προσωπικού γούστου.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη.

---