---

Στην παράσταση «Χρόνος από δεύτερο χέρι» στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, το παρελθόν δεν παρουσιάζεται ως μία μακρινή ιστορική περίοδος, αλλά ως μία ζωντανή πραγματικότητα που εξακολουθεί να επηρεάζει τις ανθρώπινες συνειδήσεις. Μέσα από τις προσωπικές μαρτυρίες, αναδύεται ένας κόσμος γεμάτος αντιφάσεις, χαμένες βεβαιότητες και ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Η παραπάνω θεατρική προσέγγιση αναδεικνύει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη συλλογική ιστορία και την ατομική μνήμη, φωτίζοντας όσα συχνά παραμένουν αθέατα πίσω από τις μεγάλες πολιτικές αλλαγές. Το θέατρο γίνεται έτσι ένας χώρος ακρόασης και αναστοχασμού, όπου η μνήμη αποκτά φωνή και ο θεατής καλείται να αναμετρηθεί με τις δικές του αντιλήψεις για το παρελθόν και το παρόν.

Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η κληρονομιά της σταλινικής περιόδου, κατά την οποία η κρατική βία και η εξάλειψη της διαφωνίας διαμόρφωσαν βαθιά την κοινωνική συνείδηση. Η κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, άφησαν πίσω τους όχι μόνο την ανατροπή μίας πολιτικής τάξης, αλλά και ένα βαθύ υπαρξιακό κενό.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Βίλιας Χατζοπούλου καλείται να οργανώσει ένα πολυφωνικό υλικό, στο οποίο η προσωπική μαρτυρία συναντά την συλλογική μνήμη. Η πρόκληση είναι σημαντική: οι αφηγήσεις δεν πρέπει να λειτουργούν ως απλή ιστορική αναπαράσταση, αλλά να αποκτούν αυτοτελή θεατρική υπόσταση, διατηρώντας την αμεσότητα και τις αντιφάσεις τους. Η σκηνοθετική προσέγγιση αποτελείται από μέτρο, συνέπεια και ουσιαστική κατανόηση του υλικού, που αφήνει στον θεατή ένα ισχυρό συναισθηματικό αποτύπωμα. Κατ΄αυτόν τον τρόπο, η σύλληψη αποφεύγει τον περιττό εντυπωσιασμό και επιτρέπει στις ιστορίες να αναπνεύσουν, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης. Ωστόσο, μία πιο συμπυκνωμένη προσέγγιση σε επιμέρους σκηνές θα μπορούσε να ενισχύσει τη συνοχή και να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.

Στο ερμηνευτικό σύνολο, η Ελένη Καστάνη φέρνει την εμπειρία μιας μακράς θεατρικής πορείας σε ένα έργο που απαιτεί ουσιαστική διαχείριση του συναισθήματος. Ξεχωρίζει για την αμεσότητα και την αλήθεια της ερμηνείας της προσδίδοντας στις σκηνές μία βαθιά συναισθηματική υπόσταση. Η πρόκληση για μία τέτοια ερμηνεία είναι να αναδειχθεί η ανθρώπινη ευαλωτότητα, χωρίς περιττούς μελοδραματισμούς, πράγμα το οποίο εκτελεί με μεγάλη επιτυχία.

Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ εντάσσεται σε ένα σύνολο που καλείται να μεταφέρει διαφορετικές εμπειρίες και συναισθηματικές αποχρώσεις. Σ΄ ένα έργο που βασίζεται στην μαρτυρία, η ερμηνευτική ακρίβεια συνδέεται με την ικανότητα να αναδεικνύεται η ιδιαίτερη οπτική κάθε προσώπου, χωρίς να χάνεται η ευρύτερη ιστορική διάσταση. Επιτυχώς ενσαρκώνει τον πόνο με σπάνια εκφραστική δύναμη και αφοπλιστική αλήθεια. Επιπρόσθετα, η Μαρία Καλαμποκιά αποτελεί μέρος της πολυφωνίας που συγκροτεί τον δραματουργικό πυρήνα της παράστασης και συμβάλλει στην δημιουργία ενός ενιαίου συνόλου. Η ερμηνεία της χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα, μέτρο και βαθιά συναισθηματική ένταση.

Εν συνεχεία, η Μαρία Σταυροπούλου με αξιοσημείωτη ευαισθησία και υποκριτική ακρίβεια ερμηνεύει μια ηρωίδα, που αναδεικνύει την δύναμη της ανθρώπινης μαρτυρίας και αφήνει το δικό της αποτύπωμα στην παράσταση. Από την άλλη, η Αγγελική Μπούρα, με λεπτότητα και συναισθηματική ένταση προσεγγίζει τον διπλό ρόλο της με πειστικότητα, πυγμή και ευαισθησία. Η φωνή, το βλέμμα και η κινησιολογία της συνθέτουν μία ερμηνεία με εσωτερικό βάθος.

Επιπρόσθετα, ο Γιώργος Καφετζόπουλος εντάσσεται σε μία σκηνική σύνθεση που απαιτεί ισορροπία ανάμεσα στην αφήγηση και την εσωτερική ένταση. Η παρουσία του στη σκηνή χαρακτηρίζεται από μέτρο και αλήθεια, επιτρέποντας στο συναίσθημα να αναδειχθεί αβίαστα. Μία στιβαρή και ουσιαστική ερμηνεία που ενισχύει την πολυφωνία και την συναισθηματική δυναμική της παράστασης. Τέλος, ο Γιώργος Μανιάδης αποτυπώνει εύστοχα την εικόνα του καταδικασμένου άνδρα, μια φιγούρα που αναδεικνύει τη σχέση ανάμεσα στο σώμα και στη μνήμη. Η σωματική έκφραση λειτουργεί ως συμπληρωματικό μέσα σε μία παράσταση που βασίζεται στον λόγο.

Η μουσική του Νίκου Κηπουργού, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δήμητρας Λιάκουρα και οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση αποτελούν σημαντικά στοιχεία της συνολικής καλλιτεχνικής σύνθεσης. Σ ‘ ένα έργο όπου η ιστορική μνήμη βρίσκεται στο επίκεντρο, η σκηνική εικόνα χρειάζεται να υποστηρίζει τις αφηγήσεις χωρίς να τις επισκιάζει.

Συνολικά, ο «Χρόνος από δεύτερο χέρι» στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά, αποτελεί μια παράσταση με ιδιαίτερη συναισθηματική δύναμη, που αναδεικνύει την διαχρονικότητα της ανθρώπινης μνήμης και τη βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να αφηγηθεί την ιστορία του. Μια παράσταση που δεν εξαντλείται στη στιγμή της θέασης, αλλά παραμένει στη σκέψη και την ψυχή του θεατή, υπενθυμίζοντάς πως πίσω από κάθε ιστορική εποχή βρίσκονται ανθρώπινες ζωές, πληγές και μνήμες που εξακολουθούν να ζητούν να ακουστούν. Και τελικά μπορεί ένας άνθρωπος να αποδεσμευτεί από την Ιστορία που τον διαμόρφωσε, χωρίς να χάσει ένα κομμάτι της ίδιας του της ταυτότητας;

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Κυριακή 11 Οκτωβρίου στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

---