«Ξεκινήσαμε μια έρευνα με αφορμή το καταιγιστικό φαινόμενο των καθημερινών γυναικοκτονιών έχοντας υλικό μαρτυρίες, συνεντεύξεις, την διαφήμιση,τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και φυσικά την ζωή μας και προσωπικές εμπειρίες. Ασχοληθήκαμε με την θέση της γυναίκας όσον αφορά την κοινωνία, τα στερεότυπα, την θρησκεία και τελικά την γυναίκα ως θύμα διακρίσεων εξ αιτίας του φύλου της.» δηλώνει η Άντζελα Μπρούσκου όσον αφορά την έρευνα που προηγήθηκε, προκείμενου να δημιουργηθεί η παράσταση (culturenow.gr, Συνέντευξη: Χριστίνα Μανωλακάκη).

Η γυναικά ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ως σάκος εκτόνωσης μιας τοξικής αρρενωπότητας που όλο και διογκώνεται, ως θύμα μιας χρόνια καλλιεργούμενης αβάσιμης φυλετικής διάκρισης. Όμως, ποιος τοποθέτησε την γυναίκα σε αυτήν τη θέση και την κατέστησε διωκόμενη από έναν βίαιο άνδρα, έτοιμο να εξαπολύσει την μανία του σε όλους τους χώρους της ζωής της; Γιατί φοβούνται οι άνδρες τόσο τη γυναικεία φύση και επιμένουν να την καταπιέζουν μέχρι σήμερα;

Το πολυπρισματικό «Ου Φονεύσεις» σε σύλληψη της Άντζελας Μπρούσκου, μέσα από τη μουσική, την ποίηση, τις σωματικές δράσεις, τα σχόλια ανθρώπων από παλιά ρεπορτάζ, τις συνεντεύξεις, τις σκηνές καθημερινής ζωής και τις αφηγήσεις περιστατικών βίας, δημιουργεί μια πολυσυλλεκτική performance με κεντρικό άξονα τις έμφυλες διακρίσεις διαχρονικά. Μια σύνθεση για τη καταπιεσμένη γυναικεία σεξουαλικότητα, την επικινδυνότητα της χρήσης των κτητικών αντωνυμιών που χρησιμοποιούν οι άνδρες για τις γυναίκες και την αγανάκτηση των γυναικών απέναντι σε μια κοινωνία που τις θέλει συνεχώς υποδεέστερες.

Η Δήμητρα Χατούπη, παίζοντας με το βλέμμα και τον τόνο της φωνής της, κινείται με ευελιξία στους διάφορους ρόλους που καλείται να ερμηνεύσει. Ο Κωνσταντίνος Γιουρνάς ενσαρκώνει με ακρίβεια την αρχετυπική φιγούρα του καταπιεστικού άνδρα που άλλοτε απολογείται μετά τον φόνο της γυναίκας του, άλλοτε μεταχειρίζεται τη γυναίκα του σαν κάποιο κινούμενο ενοχλητικό αντικείμενο και άλλοτε κείτεται νεκρός, σε μια προσπάθεια των γυναικών να γλιτώσουν από τα χέρια του. Η Ανδριανή Κυλάφη και η Άλκηστις Πολυχρόνη είναι πολύ καλές ερμηνευτικά ως νοικοκυρές, ως θύματα γυναικοκτονιών και ως καταδιωκόμενες γυναίκες.

Η Άντζελα Μπρούσκου, τοποθετώντας τους ηθοποιούς σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο πλαίσιο και ενσωματώνοντας το στοιχείο της κάμερας πολύ εύστοχα στην δράση του κειμένου, δημιουργεί μια ατμοσφαιρική performance. Παρ’ όλ’ αυτά, η μεγάλη διάρκεια ορισμένων από τις σκηνικές δράσεις, δεν διατηρούν τον ενδιαφέρον του θεατή καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Οι πολύ καλές ερμηνείες όλων των συντελεστών, περιστοιχισμένες από την ευρηματική όσον αφορά την καλλιτεχνική προσέγγιση, ημιτελής όσον αφορά τη διάρκεια μερικών σκηνικών δράσεων, σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου δημιουργούν μια συγκροτημένη αισθητικά, αλλά φλύαρη σε μερικά σημεία, performance για την έμφυλη βία.

Πηγή φωτογραφιών: dithepi.gr

Πληροφορίες παράστασης: «Ου Φονεύσεις» σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Άντζελας Μπρούσκου στην Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά