---

Κάτω από τον δεσποτικό ήλιο του καλοκαιριού σε ένα αδιευκρίνιστο τουριστικό παραθαλάσσιο τοπίο, μια αιφνίδια εξαφάνιση διαρρηγνύει τον προστατευτικό θόλο της καθημερινότητας, δοκιμάζοντας τις ήδη περιορισμένες ψυχικές αντοχές και τη διαβρωμένη ηθική των ηρώων. Ο Γιάννης Τσίρος, πιστός στη δύναμη του κοφτού λόγου και της ωμά ρεαλιστικής σκιαγράφησης του κόσμου, καταπιάνεται εδώ με τον αμείλικτο μηχανισμό του κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και με τα πρωτόλεια νοητικά εργαλεία επιβίωσης του ανθρώπου. Επιλέγοντας πάντοτε μικρά και ευέλικτα σύνολα αναγνωρίσιμων χαρακτήρων, ο συγγραφέας υπερβαίνει την παγίδα της γραφικότητας, αφήνοντας τον απαραίτητο χώρο στους ήρωες να ξεδιπλώσουν την πολυκύμαντη φυσιογνωμία τους, στην προσπάθειά τους να αντεπεξέλθουν στις αφιλόξενες συνθήκες της πραγματικότητας.

Η Σοφία Καραγιάννη, κατανοώντας τον συλλογισμό του Γιάννη Τσίρου, δημιουργεί μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην ποιητικότητα και την αγριότητα, μεταμορφώνοντας τους αφανείς και εμφανείς εκπροσώπους της οποιασδήποτε εξουσίας σε εμμονικά καχύποπτα βλέμματα που κλιμακώνουν την ένταση και τη φόρτιση της ατμόσφαιρας. Από τη σκηνοθετική της προσέγγιση αναδύονται με διαύγεια όλες οι όψεις της οικονομικής κρίσης — τόσο σε ηθικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο — αναδεικνύοντας την ασφυκτική πίεση που καταδυναστεύει τις ευαισθησίες των ηρώων και αποκαλύπτει την κτηνώδη τους πλευρά. Τον τραχύ και γήινο χαρακτήρα του έργου πλαισιώνουν έξυπνα η νατουραλιστική σκηνογραφική οπτική της Γεωργίας Μπούρδα και οι υποβλητικοί φωτισμοί της Βασιλικής Γώγου.

Ο Ηλίας Βαλάσης αποδομεί με δεξιοτεχνία το αψύ και εκρηκτικό περίβλημα του βάρβαρου, πρωτόγονου εκδοροσφαγέα Σταύρου, αφήνοντας χώρο να αναδειχθεί το εύθραυστο παιδί που κρύβεται στην ψυχή του ήρωα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, παραδίδει μια άρτια ερμηνεία από την οποία αναδύονται όλα τα πρόσωπα της ανάγκης, γεννώντας έναν συμπαγή και πολυεπίπεδο χαρακτήρα. Δίπλα του, η Ανθή Σαββάκη σκιαγραφεί με λεπτότητα τόσο την τρυφερή όσο και την τραχιά όψη της Χαρούλας, κόρης του Σταύρου· μια ηρωίδα που παλεύει να ανθίσει στην άγονη γη μιας πρόωρης ενηλικίωσης, η οποία προκύπτει ως απότοκο της συναισθηματικής αστάθειας και της ουσιαστικής απουσίας των γονεϊκών φιγούρων. Ο Δημήτρης Μαμιός, ως αστυνομικός, αποδίδει με ευθύτητα το πέπλο της αλαζονείας που καλύπτει περίτεχνα τα βαθιά ριζωμένα συμπλέγματα κατωτερότητας των εκπροσώπων της εξουσίας, φωτίζοντας με ειλικρίνεια τόσο τις πληγές του χαρακτήρα όσο και τις σαθρές βάσεις ενός συστήματος που έχει κατασκευαστεί για να στοχοποιεί τον αδύναμο.

Συμπέρασμα

---

H παράσταση αναδεικνύεται σε μια αιχμηρή τομή πάνω στις παθογένειες της σύγχρονης κοινωνίας, διερευνώντας τη γενεσιουργό αιτία της βίας και το αδιέξοδο μιας ανάγκης — άλλοτε ορατής και άλλοτε ενδόμυχης. Με όχημα τον ρεαλισμό και την ποιητική ένταση της σκηνοθεσίας και των ερμηνειών — με τον Ηλία Βαλάση να δίνει ρεσιτάλ — στήνεται ένα βαθιά ανθρώπινο σύμπαν, όπου η αγωνία για επιβίωση συγκρούεται διαρκώς με την εύθραυστη ηθική συγκρότηση των ηρώων, σε ένα έργο πυκνής συναισθηματικής φόρτισης.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Μικρό Χορν στις 3 Δεκεμβρίου 2026.

---

Εισιτήρια στο more.com

---