---

Στην ελεύθερη απόδοση της Νεφέλης Μαϊστράλη και του Θέμη Μουμουλίδη, οι ήρωες του Αριστοφάνη γίνονται καθημερινοί άνθρωποι που άλλοτε τους καταπίνει η δίνη της συνήθειας άλλοτε επαναστατούν με τη φρούδα ελπίδα ότι ο κόσμος θα γυρίσει ανάποδα, αναζητώντας πάντοτε μια φιλόξενη ουτοπία για να στεγάσουν τα όνειρα τους. Μετατρέποντας το Αριστοφανικό κείμενο σε ένα μουσικοθεατρικό θέαμα με πυρήνα τη μπαρόκ αισθητική, οι συγγραφείς αφενός καυτηριάζουν την επιτηδευμένη και φανταχτερή εικόνα των πολιτικών προσώπων και, αφετέρου, αξιοποιούν την μεταμφίεση ως μέσο ανατροπής της παγιωμένης τάξης πραγμάτων, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα του ατόμου να λειτουργήσει ως κινητήριος μοχλός για την πολυπόθητη αλλαγή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, καταθέτουν μια μεστή θεατρική πρόταση στο κοινό όπου η μουσικότητα, η κωμωδία, το συναίσθημα και το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο συνυπάρχουν στις σωστές αναλογίες.

Ο Θέμης Μουμουλίδης, σε μια από τις αρτιότερες σκηνοθετικές του προσπάθειες, κατορθώνει να αξιοποιήσει δημιουργικά το σατιρικό στοιχείο του πρωτότυπου κειμένου, προσδίδοντας μια νέα πνοή στους θεματικούς πυρήνες του έργου. Μείζονος σημασίας είναι το γεγονός ότι η προσέγγισή του δεν διολισθαίνει σε διδακτισμούς αλλά αφήνει ανοιχτό τον δρόμο στην ελεύθερη πρόσληψη των συμβολισμών και των αλληγοριών της γραφής από το κοινό. Παράλληλα, από την σπιρτόζικη κινησιολογία της Πατρίσιας Απέργη, αναδύεται ένα ζωηρό, αλλά ταυτόχρονα υπαινικτικό στοιχείο που συμβάλλει καθοριστικά στην εύρυθμη απόδοση της πλοκής. Το παιχνιδιάρικο ύφος της σκηνοθεσίας συμπληρώνουν ιδανικά η λαμπερή σκηνογραφία και τα φανταχτερά κοστούμια (Βάνα Γιαννούλα), επιστρατεύοντας μια αισθητική εξτραβαγκάντζας που μεταμορφώνει τη σκηνή σε ένα εκκεντρικό ονειρικό τοπίο, αντάξιο των γλυκών ψευδαισθήσεων που γεννά ο ανθρώπινος νους.

Σε πλήρη αρμονία με τη φρεσκάδα της σκηνοθετικής προσέγγισης, οι ερμηνευτές καταθέτουν επί σκηνής όλο τους το είναι, γεγονός που ενισχύει ακόμα περισσότερο την δυναμική και την πληρότητα του εγχειρήματος. Η Μαρίνα Ασλάνογλου, ξεκινώντας από μια σύγχρονη γυναίκα-πολυεργαλείο που κατακλύζεται από τις ευθύνες της καθημερινότητας και περνώντας στη συνέχεια σε μια δυναμική παρουσία που ηγείται της πρωτοβουλίας των γυναικών, συνθέτει μια άμεση και τετραπέρατη Πραξαγόρα με χειμαρρώδη ιδιοσυγκρασία. Μέσα από το αβίαστο κωμικό ταλέντο και την αυθεντικότητα του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη έρχεται στο προσκήνιο τόσο η οπορτουνιστική διάθεση του ανθρώπου όσο και η συμπλεγματική συμπεριφορά των ανδρών απέναντι στις γυναίκες. Ως ξεναγός στο απολαυστικό ταξίδι του ονείρου, ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, προσεγγίζοντας άλλοτε με ευαισθησία και άλλοτε με χιούμορ τον ρόλο του καθοδηγητή, μεταμορφώνεται σε ένα ποιητικό ον, που θα μπορούσε αλληγορικά να ταυτιστεί με την έννοια της συλλογικής συνείδησης. Ο Φοίβος Ριμένας, εντοπίζοντας τα δυνατά κωμικά σημεία των ρόλων που του ανατίθενται και συμπορευόμενος με τον ρυθμό των συμπαικτών του επί σκηνής, αφήνει κάθε ατάκα να προσγειωθεί την κατάλληλη στιγμή, στοιχείο που τον κάνει να ξεχωρίζει. Συγχρόνως, με φωνή στιβαρή και φλογερό ταμπεραμέντο η Ίντρα Κέιν, η Δήμητρα Βήττα, η Μαρία Κυρώζη, η Διονυσία Μπαλαμώτη, η Ερωφίλη Παναγιωταρέα και η Αναστασία Τζελέπη συνοδεύουν άριστα τα κεντρικά πρόσωπα της δράσης, ως η φωνή των γυναικών.

Συμπέρασμα

---

Ο Θέμης Μουμουλίδης σε μια από τις καλύτερες στιγμές της πορείας του καταφέρνει να γεφυρώσει με ευρηματικότητα την αριστοφανική παράδοση με τη σύγχρονη πραγματικότητα, διατηρώντας ζωντανό τον πυρήνα του έργου, επαναπροσδιορίζοντας παράλληλα τα διαχρονικά του ερωτήματα μέσα από μια αναζωογονητική μουσικοθεατρική ματιά. Η καλοδουλεμένη διασκευή, την οποία επιμελείται σε συνεργασία με την Νεφέλη Μαϊστράλη, σε συνδυασμό με το δεμένο ερμηνευτικό σύνολο συνθέτουν ένα θέαμα που, πίσω από την ανάλαφρη επιφάνειά του, διατηρεί αιχμηρό το κοινωνικοπολιτικό του σχόλιο.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Δευτέρα 13 Ιουλίου στο Βεάκειο Θέατρο.

---