---

Η φετινή “Λυσιστράτη” του ΚΘΒΕ μεταφέρει τον αριστοφανικό λόγο στο σύγχρονο «γίγνεσθαι» , διατηρώντας το δαιμόνιο πνεύμα του. Εστιάζοντας στην σπιρτάδα και την ειρωνεία του πρωτότυπου κειμένου, η μετάφραση του Κωνσταντίνου Μπούρα υπογραμμίζει τον καυστικό χαρακτήρα της γραφής του, καθώς και το παιχνιδιάρικο ερωτικό στοιχείο που πλανάται στην ατμόσφαιρα του έργου. Σε αυτό το σημείο, ο Αστέριος Πελτέκης έρχεται να επικαιροποιήσει κάποια από τα λεγόμενα του Αριστοφάνη, εμπλουτίζοντας τις θεματικές του έργου και τονίζοντας την διαχρονικότητα των προβληματισμών του. Το διαφορετικό με την συγκεκριμένη παράσταση έγκειται στο γεγονός ότι αποφεύγει τη σοβαροφάνεια και την υπέρμετρη δραματική φόρτιση προηγούμενων ανεβασμάτων, διασκεδάζοντας με την γελοιότητα του ανθρώπου που προσπαθεί μάταια να παραστήσει τον αχόρταγο θεό στις ζωές των άλλων, παραβλέποντας ότι διαθέτει την πεπερασμένη οντότητα ενός θνητού.

Η σκηνοθεσία του Αστέριου Πελτέκη αναδεικνύει με τρόπο άμεσο και απολαυστικό την ατακαδόρικη διάσταση του έργου. Αρχικά, μεταμφιέζοντας τα μέλη του Χορού σε ζευγάρια του κοινού που ξεκινούν να αψιμαχούν, με τις γυναίκες να κατηγορούν τους άνδρες τους για τον εμφύλιο σπαραγμό, επενδύει στο στοιχείο μιας ιδιαίτερα εντυπωσιακής αφετηρίας, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι ο πόλεμος δεν αποτελεί κάποιο μακρινό γεγονός που έχουμε αφήσει πίσω μας. Η παράσταση ακολουθεί την ζωηρή διάθεση και τους καταιγιστικούς ρυθμούς της αρχικής σύλληψης, διατηρώντας καθ΄ όλη την διάρκεια της αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Παρ’ όλα αυτά, η χωρίς αυξομειώσεις ένταση, δεν αφήνει τον απαραίτητο χώρο ώστε να αναδειχθεί μια σαφής στιγμή κορύφωσης της δράσης. Το πιο δυνατό στοιχείο της σκηνοθεσίας απορρέει από την ανάγνωση της εγκράτειας απέναντι στα ζωώδη ένστικτα της επικράτησης και της σαρκικής απόλαυσης ως του μόνου τρόπο επαναφοράς της λογικής στην αρένα της ζωής, αλλά και από την ανάδυση της γυναίκας ως συμβόλου κυοφορίας της ειρήνης.

Την σκηνή ντύνει όμορφα η μελετημένη ιδέα της Φρόσως Λύτρα, διαμορφώνοντας ένα περιβάλλον που λειτουργεί τόσο λειτουργικά όσο και συμβολικά. Στο παιγνιώδες ύφος της σκηνοθεσίας κινούνται και οι χορογραφίες του Κωνσταντίνου Ρήγου, καθώς και τα πολύχρωμα κοστούμια του Νίκου Χαρλαύτη. Η μουσική του Στέλιου Τζολόπουλου, αποπνέοντας μια παραδοσιακή χροιά, πλαισιώνουν εύστοχα τις συναισθηματικές διακυμάνσεις των ηρώων.

Στον προεξάρχοντα ρόλο της Λυσιστράτης, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου ενσαρκώνει μια γυναίκα αυθεντική, πληθωρική και απόλυτα αποφασισμένη να αποκαταστήσει την ειρήνη. Αξιοποιώντας με μέτρο το χειμαρρώδες κωμικό της ταμπεραμέντο, δημιουργεί μια εκφραστική και συγκροτημένη ταυτόχρονα ηρωίδα, αναδεικνύοντας την πολυδιάστατη προσωπικότητα της και το ηγετικό της κύρος. Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου ως Κλεονίκη, υιοθετώντας έναν βαρύτερο τόνο, δημιουργεί μια παθιασμένη και εκρηκτική φιγούρα. Παράλληλα, το δίδυμο Κατερίνα Παπουτσάκη – Κρατερός Κατσουλής, έχοντας εξαιρετική σκηνική χημεία και κατανοώντας πλήρως την υπερβολή της σεξουαλικής παρόρμησης, αποδίδουν διασκεδαστικά την σκηνή μεταξύ Μυρρίνης και Κινησία. Ξεχωρίζουν ακόμη, ο Κώστας Σαντάς και ο Θάνος Κοντογιώργης, ως Μάντης Αριστογέρων και Προκτοφύλαξ αντίστοιχα, αποτελώντας μια από τις μεγαλύτερες κωμικές εκπλήξεις της παράστασης, για κάποιον που τους παρακολουθεί για πρώτη φορά. Το σύνολο των ερμηνευτών συμπληρώνουν υπέροχα οι Ιορδάνης Αϊβάζογλου (Φιληδονίδης, Ευνούχος), Αντώνης Αντωνάκος (Παιονίδης, Λάκωνας, Ευνούχος), Νίκος Γεωργάκης (Κήρυκας Λακεδαιμονίων, Στρυμόδωρος), Δημήτρης Διακοσάββας (Κωφόβουλος, Ευνούχος), Χρύσα Ζαφειριάδου (Σπαρτοδείνα), Σοφία Καλεμκερίδου (Λαμπιτώ, Γριά), Κατερίνα Καυκούλα (Σκωρομάχη), Αναστασία Κελέση (Σκυθή δούλα, Καλλιστράτη), Τατιάνα Μελίδου (Αρχιδάμια η Βοιωτή), Δημήτρης Μορφακίδης (Δορυβρόντης, Δυσειδαιμώνα), Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Στερησσάνδρα η Κορίνθια, Διαλλαγή), Δημήτρης Ναζίρης (Πρύτανης), Ευθύμης Παππάς (Νεόπουρος), Βάσω Παύλου (Ρηξυδάτη), Παναγιώτης Πετράκης (Απόλλωνας, Λάχης), Χριστίνα Πετρολέκα – ΑΙ (ΠειθειΑΙ), Μαριέτα Πρωτόπαπα (Λαναρόστρυχη, Βροντήρα), Εύη Σαρμή (Ανδροδάμας), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Τρεμοπίδης, Ευνούχος), Γιάννης Χαρίσης (Πρόβουλος) και η τραγουδίστρια Κορίνα Λεγάκη (Κορύφω, Αθηνά).

Συμπέρασμα

---

H φετινή «Λυσιστράτη» του ΚΘΒΕ επιχειρεί να συνομιλήσει με το αριστοφανικό κείμενο μέσα από μια ανάλαφρη, εξωστρεφή και σύγχρονη ματιά, χωρίς να αποδυναμώνει τον πυρήνα των προβληματισμών του. Η αστείρευτη κωμική ενέργεια της σκηνοθεσίας και οι ζωηρές ερμηνείες υπηρετούν μια παράσταση που επιλέγει περισσότερο να ψυχαγωγήσει παρά να διδάξει, αφήνοντας παράλληλα να αναδυθεί η διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου για ειρήνη και συνύπαρξη.

Την παράσταση παρακολουθήσαμε την Παρασκευή 21 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

---